PRZYSTAŃ

Minął kolejny tydzień

2012-02-05T14:16:00.001-08:00

... bardzo bogaty w różnorakie wydarzenia i stany.

Zaczął się cudnym wieczorem z Przyjaciółką. Zawsze wynoszę z takich spotkań niezmiernie wiele, Ona wie:) zrozumie, wysłucha, nie skrytykuję bez powodu i nie pozwoli zrobić głupotek, pomodli się, kopnie w tyłek jak trzeba, powierzy sekrety... różności takie babskie. Tym razem wyniosłam dodatkowo kilogram ziarnistej kawy! Każdy kto mnie dobrze zna, ten wie, że to najlepsza słodycz, przekąska i przyjemność:) Kilogram!!! Najpierw nie dowierzałam, potem schowałam, żeby się nie rozmyśliła:))a w domu obwąchałam, obfotografowałam, zmieliłam, poprzesypywałam i wypróbowałam...

Wykorzystałam jeszcze kilka dni urlopu - cudowne uczucie,nadrabiałam sprzątanie, zgotowałam dwudaniowy obiad z żurkiem na własnym zakwasie i parzakami palce lizać w rolach głównych, piekłam ciasta w ilościach hurtowych, full wypas dwoma słowy:)

Fotografowałam owoce;))

Zaczęłam robić pledzik dla Andzi:)Zamarzył mi się taki szydełkowy w rozmytych pastelach, a Mała pomysł złapała z entuzjazmem, więc... wygrzebałam szydełko i włóczki, otworzyłam książkę... oto pierwsze próbki:

Na razie jest kilka kwadracików, ale pomalutku sunę do przodu. Dzisiaj Jola pokazała mi kilka ulepszeń, będzie łatwiej, już jest. Dzięki!!!!

Przeczytałam dwie książki;))Listę będę uzupełniała w pasku bocznym, bo lękam się troszkę, że wkrótce zacznę się mylić w tych moich rachunkach, autorach i tytułach:))Ale króciutkich recenzji sobie nie omówię, ot tak, na zachętę(ale już nie dzisiaj, żeby nie przedłużać)

Troszkę pochorowałam... ale już po wszystkim:)

I nade wszystko przyjmowałam gości. Mój starszy z młodszych braci, razem ze swoją dziewczyną, postanowili zrobić nam niespodziankę i wpadli z wizytą w piątkowy ranek. Niby nic takiego, tyle, że dzieli nas ok. 350km, jest mroźna zima, a oni przyjechali nocą kabrioletem:) Wizyta była super, ciągle czuję koło serca miłe, ciepłe łaskotanie:)

Ciekawam kolejnych dni, niewiele udaje mi się zaplanować, niespodzianki różnorakie czekają na każdym kroku... Z dnia na dzień biegnę do przodu, zostawiając za sobą okruchy wspomnień i na razie chyba nie chcę się zatrzymać... tyle nieznanego ciągle przede mną, a życie smakuje coraz bardziej:)

Czytam

2012-02-01T00:14:00.000-08:00

Zaczęłam nawet kilka robótek, wszystkie żyłki zajęte i każda w innym kącie zalega, a ja czytam.
Książka nr 5
Musab Hasan Jusuf: "Syn Hamasu"

Przeczytałam w pociągu, a czasie podróży, choć wolałabym zrobić to w domu, bez postronnych świadków. Książka wstrząsa, wzbudza zadumę, każe przemyśleć pewne sprawy... mnóstwo faktów, jeszcze niedawno wzbudzających emocje, teraz historycznych już wydarzeń na Bliskim Wschodzie. Dotknęła mnie do żywego. Terrorysta służący Allahowi poznaje Jezusa, pozwala Mu zmienić swoje życie i pokocha tak mocno, aby wszystko zostawić i zacząć od nowa:
„Zaprzyjaźniłem się z niezwykłym Bogiem, który pomaga mi kochać innych ludzi. Osobista więź z Bogiem jest jedynym źródłem mojej wolności, a także kluczem do nowego rozdziału życia.”

Informacje na oficjalnej stronie: synhamasu.pl, stąd też pochodzi zdjęcie okładki.

Urlop :)

2012-01-24T03:42:00.000-08:00

Dzieci wyjechały do Babci, z małym poślizgiem, bo Anula zachorzała, ale już zdrowa:)) Jutro planuję do nich dołączyć, a póki co wykorzystuję dwa wolne dni na maxa. Wczoraj zaliczyłam bardzo udane zakupy - 2 pary dżinsów za 4zł!!!!Poza tym wielkie sprzątanie w pokoju dzieci (4 pralki pluszaków dosychają - pachnące i puszyste), coś niecoś przestawiłam, bo przecież nie może być ciągle tak samo:)Sypialnia odgruzowana - ostatnio służyła nam jako przechowalnia rzeczy niepotrzebnych i cudzych. A wieczorkiem zaliczyliśmy lodowisko - wyrzuty sumienia po "Kocie w butach", na którym byłam bez potomstwa, narastają, ale już umówiliśmy się na lodowisko z dzieciakami, więc trochę mi lepiej. Ostatnio ta dziecięca strona mnie wyraźnie dochodzi do głosu, a ja aż tak bardzo się przed nią nie bronię, mając nadzieję, że to jednak jeszcze nie starcze zdziecinnienie;)) Bilans: posiniaczony tyłek Szymka - bardzo, bardzo dzielnego! I potłuczone kolanka i łokcie dorosłych, a ile radości - a wydaje się, że upadek bliźniego powinien wzbudzać głębokie współczucie ;)

Dzisiaj zabrałam się za pranie wielkiego i bardzo brudnego dywanu u dzieci. Robota podobnie jak syzyfowa - ciężka i bez sensu, ale pewna... Umówiliśmy się z Wojtkiem, że każde z nas po połówce, ja wyszorowałam 1/3 swojej i chętnie bym to rzuciła, ale efekt tak daje po oczach, ze zaciskam zęby i na obolałym po wczorajszych upadkach zadku posuwam się dalej. Planów mam jeszcze na kilka dni, ale czasu nie starczy...

Po wyjeździe dzieci zabrałam się za książkę, którą chłopcy pożyczyli na drogę, ale przeczytali jeszcze przed wyjazdem.

Książka nr 4

Margaret Peterson Haddix: "Dzieci cienie: Wśród ukrytych. Wśród oszustów."

Niesamowita książka dla młodzieży, równie wciągająca dorosłych. Antyutopijne państwo, nielegalnie urodzone i żyjące dzieci, ukrywane w domach albo wmieszane w tłum. Bohaterem jest 12 letni chłopiec, któremu odwagi mógłby pozazdrościć niejeden dorosły. W przygotowaniu są kolejne części, na pewno po nie sięgniemy.

Garść informacji na lubimy czytać, stąd też pochodzi zdjęcie okładki.

Dwie następne...

2012-01-23T14:43:00.000-08:00

... książki Rafała Kosowskiego też przeczytałam.

Książka nr 2:

Rafał Kosowski: "Qedesha" - to dalszy ciąg opowieści o Perle, o jej zmaganiach z życiem,upadkach, nadziejach, codzienności w murach Jerycha. Wydarzenia i osoby znane z Biblii i kolejne zderzenie z pogańskimi bożkami.

Książka nr 3:

Rafał Kosowski: "Wybrana" - nasza bohaterka musi podejmować kolejne trudne decyzje, wyzwolona, wybrana do innego życia, życia w posłuszeństwie znanemu - nieznanemu Bogu, uczy się ufać, kochać, wybaczać. I odzyskuje swój najdroższy skarb - córeczkę. Piękna opowieść o tym, w jak niezwykły sposób Bóg opiekuje się tymi, którzy zdecydują się Mu zaufać i oddać wszystko, oddać życie:)

Zdjęcia okładek pochodzą ze strony wydawnictwa Vocatio.

52 książki...

2012-01-18T14:26:00.000-08:00

Gdzieś przypadkiem znalazłam link do pewnej inicjatywy czytelniczej. A, że czytać lubię bardzo, wszystko (no, prawie:)i wszędzie, to jakże nie skorzystać... To jedno z nielicznych doprawdy postanowień, które mają szansę zaistnieć;))

Zatem zaczynamy:
Książka 1
Rafał Kosowski: "Perła" - mój gwiazdkowy prezent od męża, zaczęłam czytać jeszcze w grudniu, ale skończyłam w styczniu, a ponieważ jest pierwszą częścią serii, więc sama sobie zaliczam :) Wciągnęła mnie bez reszty. Bohaterka, najpierw zbuntowana nastolatka, potem zakochana po uszy młoda królowa, dojrzewa i dorośleje na naszych oczach, widzi rzecz, które nie do końca akceptuje, ale nie potrafi im się sprzeciwić... Nagle jej życie zaczyna wymykać się spod kontroli, ból, zdrada, ogromna strata, ucieczka w nieznane... Momentami nużąca(wątki batalistyczne:), bo ja jednak baba jestem ;))), momentami wstrząsająca i przerażająca. Na solidnym historycznym fundamencie, osadzona w czasach biblijnego Kanaanu, pokazuje okrucieństwo i okropieństwo pogańskich kultów i niemoc rzeźbionych bożków. I od samego początku wierzyłam, że to musi się dobrze skończyć, bo sama znam Głos, który usłyszała bohaterka i wiem, że można Mu zaufać:) Aby jednak poznać zakończenie musiałam przeczytać 2 następne książki...

Tutaj znajdziecie wywiad z autorem
P.S. Czytając skupiałam się na fabule i świetnych charakterystykach postaci,czyli na tym, co dobre:)
(Zdjęcie z netu)

Moim sąsiadem jest anioł...

2012-01-04T15:24:00.000-08:00

Nie znałam tego wiersza, dzisiaj znalazłam go w sieci i zaadoptowałam.
Piękny.

Halina Poświatowska:
***(moim sąsiadem jest anioł)

„moim sąsiadem jest anioł
on strzeże ludzkich snów
dlatego wraca późno do domu
na schodach słyszę dyskretne kroki
i szelest
zwijanych skrzydeł
on rano staje w moich drzwiach
otwartych na oścież
i mówi:
twoje okno znowu
świeciło długo
w noc „

Mam jeszcze wokół takie anioły bez skrzydeł...
Każdy inny...
Jeden dyskretnie przypatruje się z boku...
Inny dzwoni, zawsze w porę...
Jeszcze inny działa...
Pamięta, przytuli gdy trzeba, zaczepi smsem, wyciągnie do kina, do knajpki, na zakupy,
zaprosi na obiad, czeka z kawą...
Podrzuci podarunek...
Potrzyma za rękę... utuli w ramionach...
Całe stadko aniołów po sąsiedzku... przesiedlonych specjalnie dla mnie... przez Boga :))

Przygotowania

2011-12-14T02:01:00.000-08:00

... do świąt trwają. I cieszy niezmiernie każda rzecz, która wyjdzie spod moich rąk, a jeszcze bardziej, gdy znajduje swój dom. W tym roku pokochałam filc:)

Natura też mi pasuje:)

Polubiłam nawet brokatowe gwiazdki:

i drut:

Zdjęcia zrobione po partyzancku, ale inaczej się nie da. A na koniec "gratisik". Oto jak pracuję;) Bałagan w tle czasami zostaje opanowany i zamiast artystycznego nieładu przez chwilę jest uporządkowany chaos, tak czy inaczej - tak wyglądam w pracy - opatulona po czubek nosa, zmęczona i ciągle w ruchu:)

Miłych i owocnych przygotowań!!!!

Za rogiem...

2011-12-09T14:59:00.000-08:00

Czasami kiedy życie skopie mi tyłek zegnę kolana...a czasami brnę dalej przed siebie... Skutki różne... najczęściej jednak tyłek boli. Ciągle się uczę, że warto zrezygnować z rzeczy ważnych na rzecz tych ważniejszych i ciągle na nowej wadze je ważę... Nie tak dawno kiedy odważyłam się zgiąć kolana, Ktoś mi powiedział: "Kiedy idziesz przed siebie, jesteś zmęczona, wykończona, zniechęcona i wydaje ci się, że dalej nie dasz rady, nie wiesz co jest za rogiem. A za rogiem, którego nie widzisz, może być coś niezwykłego. Rozwiązanie twoich problemów, coś dobrego, nieoczekiwanego, wspaniałego..."
Tak, za rogiem może być zupełnie inna rzeczywistość . Za rogiem z otwartymi ramionami może czekać na mnie Bóg:) Byle się tam doczłapać:)))
Człapię więc do przodu, przed siebie, byle bliżej tego lepszego :)

Dzisiaj przypomniała mi się ta piosenka:) Pasuje do moich ostatnich doświadczeń:)I ciepło kojarzy się ze świętami, choć o nich ani mru mru...

A tyłek? Bolał po powrocie z lodowiska;) Wybrałam się tam z dziećmi w mikołajki. Filip nie chciał - jeździć nie potrafi i uczyć się nie będzie, bo uczyć się nie lubi. Koniec, basta, bez dyskusji;) Zabraliśmy za to Natalię - a właściwie, to Ona zabrała nas - i było super. Chyba jednak dla Natalii najmniej super, bo prawie cały czas uczyła Andzię jeździć na łyżwach. Skutecznie! Jeszcze nie jeździ, ale odlepiła się od bandy i biegała po lodowisku;)Michał zapowiedział, że chce jeździć częściej i zamówił łyżwy pod choinkę. A ja założyłam łyżwy po raz pierwszy po dwudziestu kilku latach i poooojechałam... Najtrudniej zahamować;) Szczególnie gdy wspomniana banda daaaaleko... i gdy nie wypada na obcych ludziach;)Świetnie było,planujemy kolejne wyprawy. A,zapomniałabym - nie byłam najstarsza;) Był pan przed pięćdziesiątką, a ja przecież dopiero przed czterdziestką:)

Satyra w krótkiej sukience;)

2011-11-25T15:58:00.000-08:00

Znalazłam starą karteluszkę . Popłakałam się ze śmiechu.

Aktorzy:
Andzia nasza, zwana Ciumą ( bo nie potrafiła wymówić słowa "ćma" i na własny użytek powstała "ciuma")- lat niespełna cztery,
Tatku - ojciec Ciumy, mąż mój osobisty,
Mama Ciumy, żona ojca Ciumy,
Azor - pies myśliński - nie mylić z myśliwskim;)

Scena I:
-Ciuma to jest zwierzętem - mówi Andzia.
-Nie zwierzętem, tylko owadem - poprawia mama.
Po chwili mama powtarza z uśmiechem tekst zasłyszany od córki:
-Ciuma to jest zwierzętem:)
Na to oburzona Andzia:
-Zwierzętem?!!A nie- OWADEM?!

Scena II:
Andzia siedząc na ramionach Taty:
-Mamo, zobacz na cym ja siedzę! Na balanie! Plawda Tatku?!

Scena III:
Andzia bawiąc się z psem mruczy pod nosem:
- Mozna zlobić kucyka na Azorze futru...

Scena IV
Andzia zagaduje mamę w ciemności:
-Mamo, wygląda jakbym była w kosmicie!
-W kosmicie? - nie dowierza mama.
-Tak, bo jest ciemno - wyjaśnia córka.

Wspomnienia różne i różniste... i refleksji garsteczka

2011-11-01T13:59:00.000-07:00

Najpierw kwiatkowe. Na dowód tego, że nie próżnowałam. Ba, pracowałam ciężko i długo. Co nieco udało się sfotografować, na podłodze, wspomagając się lampą i między nogami klientów;)

Tak bardzo cieszę się, że to już listopad;) Wczoraj wysprzątałyśmy resztki jodły, zmieniłyśmy wodę w wazonach, wymiotłyśmy z kątów... jutro popakujemy niesprzedane serduszka, wianuszki, krzyże i aniołki i zamkniemy ten rozdział w pudła do następnego roku - jaka ulga. Te dwa ostatnie tygodnie października są zawsze bardzo wyczerpujące, czasami tak bardzo, że wieczorem zasypiam przy odgrzewanym obiedzie,a rano trudno wstać z łóżka. I na pytanie czy lubię swoją pracę nie odpowiadam twierdząco;) a każdą paniusię, która wchodząc do kwiaciarni piszczy: " o, jak tu pięknie, ja też mogłabym pracować w kwiaciarni, pani ma taką wspaniała pracę!" - przegoniłabym "gdzie pieprz rośnie" - to wersja do publikacji, inne wersje "co ja bym jej zrobiła" - do publikacji się nie nadają;)
A dzisiaj, gdy odwiedzałam groby bliskich, napotykałam co jakiś czas "nasze" wiązanki, kompozycje, wianuszki i uśmiechałam się przy każdej.Mąż mruczał pod nosem, że zamiast czasu zadumy i refleksji, ja mam czas doznań estetycznych;) - takie jakieś skrzywienie zawodowe jednak we mnie się tli. Zaduma też była. I refleksja. Czasami ściśnięte gardło...

Dzisiaj z tej radości, że dzień wolny, ugotowałam rosołek ( z prawdziwej kury - od Mamy)i zrobiłam 2 ciasta!! Pyszne, drożdżowe, z cynamonem, i z orzechami, i z aromatem, który wypełnił dom po wszystkie zakamarki! Za to śledzie moczą się od wczoraj - tak mi si jakoś nie chce za nie zabrać, najwyżej dosolę;)))
I za czapkę się zabrałam kolejną. I wczoraj gości miałam! Takich, których nie wstyd wpuścić do domu przy bałaganie (swoją drogą zazwyczaj w takim czasie ich wpuszczam;),i których nigdy nie dość, bo tematy nigdy się nie kończą:)I nawet z Ich powodu poczyniłam "Banany w sajgonku z cynamonem i bez imbiru" - nazwa własna, nie zmieniać ni grama;)Na szczęście dzieci się nie skusiły, ledwie dla dorosłych starczyło:)

A jak już o gościach się zapędziłam, to należy też wspomnieć o Gościu szczególnym, dzięki któremu nasz dom ciągle stoi, myszy się nie zagnieździły, zlew pleśnią nie zarósł, dzieci z głodu nie pomarły i wszyscy byli dopieszczeni aż miło:) Gotowała, sprzątała, robiła deserki, piekła ciasta, biegała z Andzią do szkoły, robiła zakupy, zdążyła odwiedzić moją teściową ( ja nie zdążyłam) i jeszcze w wolnych chwilach obkupiła w grzebalniach bratanków i siostrzeńców i znajomych. Moja młodsza siostra. Przez caluśki tydzień. Z własnej nieprzymuszonej woli -chyba!

Znowu karetka pędzi przez miasto... Ktoś będzie miał więcej pracy, ktoś inny będzie się martwił, czekał na telefon z wiadomością, że wszystko w porządku...
A jesień taka piękna. Dzisiaj dostrzegłam... może jeszcze zdążę nazbierać złotych liści...

Całuski. :)

Wciąż mnie zadziwiasz Panie!

2011-09-23T00:20:00.000-07:00

Tak, Bóg ciągle mnie zadziwia. Poczuciem humoru;) Troską. Niezwykłymi splotami wydarzeń.Niezmierzoną miłością. Dbałością o szczegóły. Szerokością swoich ramion.Nieobliczalną łaską. Dokładnością. Czułym szeptem. Ciągłym czuwaniem. Swoimi dziećmi. Ojcowskim spojrzeniem. Codziennie innym świtem...

Jesienny taras

2011-09-21T01:35:00.000-07:00

Zupełnie nie wiem dlaczego, ale tego roku w ogóle nie celebrowaliśmy lata na tarasie, w ogrodzie czy ogródku. Ogródek się do tego nie nadawał, bo ciągle zarośnięty, dzieci większość lata spędziły na wsi, więc po podwórku nie ganiały... ale nie przypominam sobie ani jednej letniej kawy na tarasie - sama jestem tym zdziwiona. Ograniczaliśmy się tylko do ogarnięcia go od czasu do czasu, nawet kwiatów nie trzeba było podlewać - deszcze robił to za nas;)
Wczoraj, żeby zająć czymś myśli, zabrałam się za porządki w domu i zagrodzie. Andzia dzielnie mi pomagała z entuzjazmem przyjmując nawet pomysł przestawiania mebli. Chłopcy uciekli do biblioteki - nie sądziłam, że tyle czasu można wybierać 4 komiksy, ale widocznie wybór był ogromny :))
Oto częściowe efekty naszej pracy, dzisiaj znowu trzeba zamieść liście i wyzbierać orzechy, ale wydaje się to o wiele przyjemniejsze:)

Pięknej jesieni Wam życzę! I pamiętajcie o wit C - wirusy szaleją:(

Fucha

2011-09-12T00:40:00.001-07:00

Nigdy nie robię wiązanek ślubnych w domu, chyba, że sytuacja jest bardzo wyjątkowa. Ta była.

Cycków nigdy za wiele

2011-09-07T01:28:00.000-07:00

Pewnego razu poszukując prezentu zawędrowaliśmy do "Prezenterii" nic nie kupiliśmy, ale zachwyciły nas cycki. Cycki odstresowywaczki do ściskania w ręku. Mnie może mniej, bo cóż mnie mogą obchodzić sztuczne cycki jak mam własne, ale mężuś wziął w rękę, pościskał i westchnął: "Przydałby mi się taki cycek do pracy..." Nie wnikałam... Dawno to było temu, od czasu do czasu podobne cycki spotykałam w moich ulubionych sklepach "Wszystko po 5 zł", aż przyszedł czas Urodzin. Pod łóżkiem czekała komódka na biurko, w sklepie czekał pokrowiec na aparat, aż przypomniałam sobie o cyckach. Usiadłam w kącie i wydziergałam różowiutki, puszysty, mięciutki cycuszek.

To mój drugi projekt zrobiony szydełkiem, nie jest może idealny, ale nic to i tak jest ulubioną zabawką całej rodziny i gości, którym chwalimy się cyckiem jak tylko przestąpią progi domu.
Przy okazji sfotografowałam dwie zajawki, o nich innym razem:)

O cyckach można długo i na różne sposoby. żartobliwie u Ambiguous i zmysłowo w Świecie Zmysłów -również tutaj.

Kropla czerwieni

2011-09-05T23:51:00.000-07:00

Zaczęło się;) Poranne budzenie dzieci, jogging do szkoły z plecakiem i Andzią, spacerek ze szkoły połączony z zakupami, sprzątanie, obiad, powtórny jogging do szkoły już bez plecaka i bez Andzi, pośpieszny powrót ze szkoły z dzieckiem, plecakiem i opowieściami jak to było, jogging do pracy... Kombinowanie kto jutro odprowadzi Andzie, kto odbierze, u kogo można ją przechować zanim zacznie lekcje.... Jeszcze tylko 10 miesięcy i znowu upragnione wakacje;)))A póki co próbuję złapać stały rytm, wykradam czas na dzierganie, uskuteczniam jesienne porządki i łapię resztki lata.

Zaszalałyśmy z Jolą i kupiłyśmy sobie druty, każda swój komplet, drewniane Knit Pro. Poezja. Właściwie mogłabym nie wypuszczać ich z rąk.Dziergam i dziergam, i tylko fotografować moich dzieł nie ma komu;))) Poprawię się, poprawię, nie wytrzymam przecież, żeby się nie pochwalić:)
A dzisiaj czerwień, która pyszni się wokół i rozwesela coraz smutniejsze dni:) i biedronki, które przyłapałam na miłosnych harcach podczas mycia okien, i jeszcze ja, bez czerwieni, ale w nowych okularach, do których trudno mi się przyzwyczaić. Ale kiedy tak patrzę na siebie jaka jestem w nich ładna;))), to po babsku się przemęczę i dam radę, a co. To Wy też sobie popatrzcie, bo nie często swoim wizerunkiem tak chętnie się dzielę:)

p...p...p..p...p... czyli powakacyjne powroty

2011-09-02T16:23:00.000-07:00

Któregoś pięknego dnia wysypałam zawartość moich włóczkowych koszy na dywan. Było tego! Poprzekładałam, poukładałam, posegregowałam i popakowałam. Poczekałam na okruszki wolnego czasu i zaczęło się ... wielkie dzierganie;)))
Pochwalę się potem.... Poczekajcie proszę:)

Zaślubiny

2011-08-28T11:35:00.000-07:00

To był specjalny czas, wyjątkowa Para Młoda i niecodzienne zadanie, szczególni dla nas ludzie. Ceremonia była piękna i uroczysta, miejsce urocze, goście nietuzinkowi, muzyka wzruszająca . Reszta była zwyczajna: Proste bukiety ślubne, bez ozdób i dodatków, ogrodowe kwiaty w słoikach, świece wśród szklanych koralików, zdjęcia z dzieciństwa, drewniane klamerki, pierniczki dla gości, cudowna zabawa, tańce, całusy...... i polskie niezawodne komary;)
Jedno z najwspanialszych ślubów i wesel, które miałam zaszczyt przygotowywać i na którym byłam gościem... Nasza mała Wikunia i jej amerykański mąż Josh... i
ciągle pieką mnie oczy gdy o Nich myślę:)

Żniwa , żniwa i po żniwach

2011-08-22T06:07:00.000-07:00

Pamiętam czasy kiedy zboże najpierw kosiło się kosiarką, potem wiązało w snopki (jak ktoś miał snopowiazarkę, to robiła to maszyna rzecz jasna), a te ustawiało się w "sztygi". Potem zwoziło do stodoły i młóciło. Dziecięciem będąc pomagałam w żniwach mniej lub bardziej czynnie. Najpierw było to tylko nalewanie kompotu do kubków, a z czasem bardziej odpowiedzialne i dużo cięższe prace. I zaznaczam, że wcale nie jestem taka stara;)))Czasy te dawno minęły, teraz mieszkam w mieście i żniwa dotyczą mnie tylko wtedy gdy goszczę w Rodziców i brata. W tym roku Brat kupił sobie kombajn. Piękny, zielony, zgrabny, tylko trochę stary, no może z 10 lat młodszy od niego. Najpierw trochę podokręcał, naoliwił, wymienił kilka części, potem jeszcze kilka i jeszcze coś.... i ruszył w pole. Kurzyło się strasznie,mój mężuś pomocnik, uczulony na kurz,nocami odreagowywał gorączką, a kiedy wieczorem wracał do domu wyglądał jak górnik;) Czasami trzeba było jeszcze pogrzebać w środku maszynerii, ale koniec końców zboże znalazło się w spichrzu. A ja miałam przechadzałam się po polu, pstrykałam zdjęcia, łapałam z dziećmi żaby i podglądałam bociany.

P.S. Bloger zbuntował się po raz kolejny i nie pozwala mi poprzestawiać zdjęć, tak więc są przemieszane a ich kolejność dosyć przypadkowa, ale co tam, bloger rządzi;))

Uprzejmie donoszę...

2011-07-25T08:15:00.000-07:00

...że wszystko w porządku... Obiad podano i zjedzono, resztek zostało jeszcze na kilka dni,a na bóle brzucha nikt się nie uskarżał. Miałam dzielną pomocnicę, która przygotowała górę kotletów i misę surówki:)) żeby nie było, że wcześniejszy post był zupełnie bezpodstawny, przyznaję się, że zapomniałam posolić kalafiora;) na szczęście chętnych nie było, więc zorientowaliśmy się po czasie... no i bułeczka mogła być jaśniejsza;)) A - i ketchupu nie było - dzieci brak, ketchupu brak, ale to już doprawdy drobiazgi ;))

Gościliśmy dwóch Kanadyjczyków polskiego pochodzenia (mówili po polsku!!!) z zespołu i trójkę Niemców z obsługi technicznej ( jeden z nich pochodził z Estonii i 9 lat spędził na Syberii jako misjonarz - mówił w 3 językach). Lider z tłumaczem obiad jedli u prezesa Radia Chrześcijanin:)) - nie wiem co podano, ale jego żona gotuje przepysznie;)))

Moje kucharzenie i goście z Kanady

2011-07-21T00:00:00.000-07:00

Nie jestem szczególnie wybredna jeśli chodzi o jedzenie, podniebienie mam mało szlachetne, subtelnych różnic w smakach raczej nie odczuwam. I wcale nie jest mi z tym źle, bo nie cierpię wsuwając parówkę zamiast suszonej na słońcu szynki i zadowolę się tanim żółtym serem omijając szerokim łukiem długo dojrzewające i mocno kosztujące, bez cienia żalu:)) Chociaż oczywiście mam swoje smaczki i potrafię zaszaleć kupując jakieś delikatesy. Ale nie oszukujmy się, Magda Gessler wyrzuciłaby mnie z własnej kuchni:))
Niestety reszta rodziny już tak nie ma, więc łatwo im ze mną nie jest. Jedynie Michał, rosnący nastolatek zjada prawie wszystko w ilościach hurtowych:)
Na domiar złego nie przykładam szczególnej uwagi do drobiazgów, bo zazwyczaj gotując robię jednocześnie kilka innych rzeczy, tak więc niesłone ziemniaki bywają u nas raz na kwartał, czasami zupa nie ma smaku, a kiedyś nawet przypaliłam kości schabowe na wywar:))
Obiady oczywiście gotuję, zjadliwe są, rodzina chwali (pewnie już się przyzwyczaili:), domagają się dokładek albo powtórek, ale przyznać trzeba, że wirtuozem kuchennym nie jestem. Czasami nawet gości zapraszam, sprawdzonych oczywiście albo mocno głodnych, takich którzy narzekać nie będą ;))

Po cóż te wywnętrznienia w publicznym miejscu? Otóż mój mąż ukochany, który robi świetną jajecznicę, pyszne kopytka, omlety grzybki i kanapki (więcej nie pamiętam:)zaproponował, żebyśmy zaprosili na obiad 6 obcych chłopów, w tym 5 obcokrajowców!!!! Przeraził mnie strasznie, oczywiście instynkt mam działający poprawnie, więc kategorycznie się nie zgodziłam... aby po dwóch dniach ulec. Słowo się rzekło, kobyłka u płotu...
Ale spokojnie, będzie nas dwie, menu ustalone, prace rozdzielone, pomalutku zaczynam się do tej myśli przyzwyczajać;))

Gdyby jednak co, to zapraszam wcześniej na stronę zespołu, który będziemy karmić:)
Arthur Wachnik

I przy okazji zapraszam też na koncert w Siedlcach - w najbliższą sobotę o godzinie 19.00 pod fontanną. Może to być okazją niepowtarzalna, bo po moim obiedzie chłopcy nie zechcą już naszego miasta odwiedzić:)) Wcześniej odbędzie się koncert dla wybranych;)) w Zakładzie Karnym.
Chłopaki są Polonusami i w Polsce podobno będą śpiewać po polsku, ale nie nie jestem pewna czy w tym języku się z nimi dogadam. I weź się człowieku nie stresuj:)
Póki ci, pomalutku zaczynam się z tego cieszyć:)

Czeka nas dzień pełen wrażeń, niespodzianek i muzyki, która lubię najbardziej - uwielbiającej Boga!
A teraz biegnę sprzątać :))) Pamiętajcie o parasolkach!

P.S.
Dzieci u Rodziców - cudnie jest!
Byłam w lesie!!!! Fotorelacja wkrótce:)Jagód nazbierałam, dżemik będzie, pychotka!

Lubię tych Panów ;))

2011-07-12T03:20:00.000-07:00

Zawstydzić lato

2011-07-05T03:31:00.000-07:00

Zdjęcia zrobione dzisiaj ok. godziny 12.00. Weźcie poprawkę na to, że Andzine pomysły nie zawsze zamykają się w jakiś utartych szablonach, krótko mówiąc czasami są zwariowane, ale bynajmniej - nie zgrzała się ;)) W domu 18 stopni na plusie, za oknem plus 20...
Lato wracaj!!!!! I to już !

Wagary

2011-07-03T11:18:00.000-07:00

Dzisiaj zrobiłam sobie małe wagary od rzeczy ważnych.
Rośnie góra różowej pajęczynki i na stół wyrzucone zostały puzzle. 1500 sztuk.
Za oknem zimno, mokro i ponuro... Byle do lata ;))

Zapamiętać tylko dobre chwile...

2011-06-24T15:29:00.000-07:00

To był bardzo intensywny tydzień. Najbardziej "nieulubione" dni w całym roku.Kilka trudnych dni związanych z zakończeniem roku szkolnego tym razem bolało dużo bardziej. I nawet nie chodzi o opuchnięte dłonie i obolałe nogi, ale większą niż zazwyczaj dawkę ludzkiej nieuprzejmości, ignorancji i czasami zwyczajnego chamstwa... Przetrwałam, chociaż były momenty, że miałam ochotę trzasnąć drzwiami i wrócić następnego dnia ;)
Na dodatek końcówka roku szkolnego najczęściej łączy się z wyjątkowym dniem - moimi urodzinami ;)) Tym razem okrąglutkimi. Były piękne życzenia, cudowne prezenty (z których gro zrobiłam sobie sama;)), pyszne słodkości i wieczór jaki lubię...

Mimo to cieszę się ,że ten tydzień już minął... że zaczęły się wakacje, że większa wolność, słodkie truskawki, słoneczko... że mogłam się wyspać nareszcie i podziergać skutecznie, że ogród pięknieje, fuksja na tarasie kwitnie jak szalona...

Skoro już o prezentach wspomniałam, to pokażę moje piękne, wymarzone Knit Pro.

Kiedy zaczęłam na nich robić, poczułam się jakbym wsiadła do mercedesa - poezja. Na "pierwszy raz" wrzuciłam różową mgiełkową chustę - siostrę puchatego "żółtka".
Żółtek będzie wyprany i zblokowany, zakupiłam dzisiaj szpilki, skonfiskowałam dzieciom matę piankową (Jola mówi, że toksyczna, ale przecież włóczkom zaszkodzić nie powinna;), jutro planuję zabrać się do dzieła. Andzia - właścicielka żółtka uważa, że prać nie trzeba, boi się efektu końcowego, trudno wytłumaczyć drugoklasistce,o co w tym chodzi.Na razie obiecałyśmy sobie, że żółtka i różową będziemy sobie pożyczać, ale różowa zapowiada się spora, nie wiem czy czubek nosa będzie Anuli spod niej wystawał ;))

W międzyczasie kiełkuje mi pomysł na bawełniane chodniczki - dzisiaj poczyniłam pierwsze próby, moim zdaniem udane. Będę nad tym pracować;)

Kulinarnie trochę się uspokoiłam ;) Po raz pierwszy oprócz skóry i kości mam tłuszczyk;)) Miłe o tyle, że mąż nie budzi się rano posiniaczony, bo żonka mięciutka i o sterczące biodra się nie poobija, ale ja jednak oprócz skóry i kości wolałabym mieć mięsko ;) Nawet kilka dni ćwiczyłam brzuszki, nawet coraz lepiej mi szło, ale tak jakoś samo się zapomina ;))
Żeby tak zupełnie nie wypaść z kuchni zakupiłam 2 rodzaje suszonych pomidorków - mniamuśne i na długo mi starczą, bo nikt w domu oprócz mnie ich nie tyka;) i poczyniłam oliwę rozmarynową. W ubiegłym roku próbowałam z różnymi ziołami, ale tylko rozmaryn się nie psuł ( no i zapaszysty bardzo) , bazylię i papryczki musiałam przed zalaniem oliwą zasuszyć...

Łapanie tęczy

2011-06-12T15:05:00.000-07:00

Łapanie tęczy skończyło się co prawda złapaniem kataru, ale tyle pisku i radości dawno nie było na naszym podwórku;))

Kiedy próbuję nadgonić czas i zaoszczędzić go na rzeczy ważne, zazwyczaj wymyślę po drodze coś, co zabiera mi go jeszcze więcej ;) Na kilka długich dni zakotwiczyłam w kuchni. Kotwicą bardzo skuteczną okazał się termomix, który teoretycznie czas oszczędza, ale co z tego jak nie można skończyć gotować, mixować, łączyć smaki, wyrabiać drożdżowych ciast na parzaki, bułeczki, pizzę.... produkować domowych nutelli, masła orzechowego, kremów migdałowo, orzechowo, czekoladowo - chałwowych... Na szczęście dla naszego życia rodzinnego i domowego budżetu, maszyneria jutro wraca do właścicielki.
A ponieważ ja sama wydaję się sobie osobą dosyć rozsądną ;))) to wrócę do starego zelmerka i opinii ukochanego, że termocudotwórca jest nieprzyzwoicie drogi.
A do końca miesiąca chleb z margaryną i wyjadanie słodkich zapasów :)
Spłukana jestem doszczętnie;))No, bo przecież oprócz ogromnych ilości produktów spożywczych kupowałam w tym miesiącu inne dobra...
Upolowałam w rossmanie przecenę na ulubiony kosz na śmieci do łazienki, wydałam trochę grosza w "Retro" na klamotki do kuchni i wykupiłam trochę abonamentu na słońce:))
Za to dostałam za free wieeelką siatę włóczek po zmarłej sąsiadce teściowej Agi;))
I książkę, którą chciałam mieć :), i haftowane serwetki od Teściowej własnej.
Czasu wolnego nie dało się kupić, ani przyjąć w darze, przyjdzie mi wykradać go sobie samej;)) Chyba, że jednak z Kasią ino-ino jakąś maszynerią skonstruujemy;))
Może wtedy uda się poprasować niewyprasowane i posprzątać nieposprzątane... Na razie uczę się wyrzucać rzeczy zbędne, nawet te, które mogą się przydać ( a może przede wszystkim właśnie te ;), próbuję znaleźć miejsce dla tych, które go jeszcze nie mają w naszym domu, trochę marzę... Pomału doprowadzam ogródek do stanu zadowalającego... i zbieram pierwsze truskawki...

I jeszcze od moich dzieci uczę się łapać tęczę gdy widać ją na horyzoncie i tworzyć ją, gdy jej nie ma ;)
Czego i Wam mocno życzę na najbliższy tydzień :))))

Kraina przygód

2011-06-07T01:23:00.001-07:00

Kraina przygód

Schowaj mnie pod skrzydła Twe...

2011-05-27T13:27:00.000-07:00

Zmienny stan rzeczy ;)

2011-05-11T00:07:00.000-07:00

Jeszcze niedawno, na naszym przyjęciu weselnym biegały jako małe dziewczynki:))
Teraz wyrosły i są pięknymi kobietami!
Jedna z nich wkrótce wychodzi za mąż za chłopaka zza oceanu - zostałam zaproszona do przygotowania "amerykańskiego ślubu w ogrodzie" - cieszę się z tego ogromnie .

Druga właśnie został mężatką... Dostałam niesamowite zadanie - przygotować jej bukiet ślubny. Zadanie o tyle niesamowite, że rozmawiałam tylko z jej mamą i sama miałam dokonać wszystkich wyborów;))
Pełne zaufanie:)i wielka odpowiedzialność.Marta jest śliczna,zgrabna, wyrazista i zdecydowana, przy tym delikatna i urocza. Zaproponowałam amarantowe goździki dla niej i białe dla druhny (do biało- czarnej sukienki).Oczywiście nie obyło się bez zawirowań - goździki dostarczone przez hurtownie były różowe - nie amarantowe i stare;))Ale kwiaciarni u nas dostatek i w końcu udało mi się kupić u konkurencji takie w odpowiednim kolorze i stanie:)) Bukiet robiłam 2 razy, zabrakło mi kwiatów (ale konkurencja była dobrze zaopatrzona;) i o wykończenie rączki poprosiłam koleżankę, bo nie miałam już sił - cały tydzień byłam chora:)) Ale wszystko się udało!Podobno Marta była bardzo zadowolona, jej mama też :)) A w podziękowaniu dostałam takiego smsa, że z radości unosiłam się nad ziemią jeszcze przez 2 dni:))

Zrobiłam też bukiet dla gości - tych od wesela amerykańskiego, a przyszła panna młoda zrobiła dla mnie kilka zdjęć, bo ja nie zdążyłam. Podobno bukiety po ślubie wydzierała pannie młodej i druhnie, aby jej obfocić:)) I musicie uwierzyć na słowo, że goździki panny młodej są amarantowe ;)))

14 lat temu, na naszym ślubie nie myślałam, że kiedyś będę robić wiązanki ślubne dla tych berbeci, że tak szybko dorosną i odfruną w świat:)) Teraz z niepokojem zerkam na Andzię - jeszcze chwilkę i zanim się obejrzymy przyprowadzi nam do domu narzeczonego;) Ojejeku!!!!!

"Proszę uporządkować swoje życie!"

2011-05-06T13:20:00.000-07:00

Najpewniejszą rzeczą w naszym życiu jest to, że umrzemy...
A mimo to zachowujemy się tak, jakby nigdy nie miało to nastąpić.
Tak wiele jest do zrobienia, tak mało czasu na życie...
Cóż z tego, że życie trwa tylko chwilkę, a wieczność już zawsze...
Nie zastanawiamy się nam tym co będzie... Zbyt mocno zajmuje nas tu i teraz...

Pewnego dnia ktoś mi powiedział, że Jezus mnie kocha... Bezwarunkowo, mimo wszystko, zawsze...
Że oddał za mnie życie...dotknęło mnie to - ja nie potrafiłabym...
Że może odkupić moje winy - było ich tak wiele...
Uwierzyłam...
Bardzo potrzebowałam takiej miłości...
Utonęłam w niej po uszy... Moje życie obróciło się... moje myślenie zmieniło tory...

Minęło 21 lat. Coraz bardziej poznaję Tego, który mnie kocha... Coraz lepiej uczę się na Nim polegać, ufać, wierzyć, że On może... Ciągle pławię się w Jego bezgranicznej miłości, przebaczeniu, ukojeniu, pomocy, mądrości... Widzę cuda, które czyni w życiu innych, poznaję tych, którzy także uwierzyli. To On rządzi moim życiem... Bóg niezmienny, nieograniczony, wszechmocny...

Ciągle tak mało o Nim mówię, choć powinnam krzyczeć, aby wszyscy usłyszeli:
JEZUS UMARŁ ZA NASZE GRZECHY!
JEZUS ZMARTWYCHWSTAŁ!
JEZUS POKONAŁ ŚMIERĆ I SZATANA!
JEZUS UZDRAWIA! JEZUS KOCHA! JEZUS PRZEBACZA! JEZUS ZBAWIA!
Niech cały świat to usłyszy! Niech każdy zaduma się przez chwilę! Niech pozwoli dotknąć Bogu skrawka swego serca. Nich każdy ma pewność, że kiedy umrze - okaże się zwycięzcą, bo skorzystał z Bożego odkupienia...

Kilka dni temu umarł David Wilkerson - ogromny autorytet i przede wszystkim wierny Bogu sługa. Jego książki były zawsze dla mnie wielką zachętą, a życie i dzieła - świadectwem Bożej wierności. Zostawił spadek - rzeszę naśladowców, kazania, do których często zaglądam, Ośrodki dla tych, którzy są w potrzebie. Było mi smutno, ale inaczej niż zwykle gdy dowiaduję się o śmierci bliskich mi ludzi. Mam pewność, że David odpoczywa u stóp Ojca.

Kilka dni temu ktoś inny z bliskich mi osób usłyszał od lekarza diagnozę:
PROSZĘ UPORZĄDKOWAĆ SWOJE ŻYCIE!
On też może mieć pewność - przyjął Boże zbawienie, uwierzył z ofiarę Bożego Syna, Jego śmierć i zmartwychwstanie...

Ja też mam dla Was diagnozę - kiedyś na pewno umrzecie!
PROSZĘ, UPORZĄDKUJCIE SWOJE ŻYCIE!

Minęło tak szybko...

2011-04-26T23:44:00.000-07:00

Świat wrócił do "normalności". Można już spieszyć się codziennie, zwyczajnie - nie tak "przed świątecznie", robić zakupy na bieżąco, a nie na zapas, sprzątać trochę wolniej i planować po swojemu ;))) Tak bardzo mnie to cieszy! Chociaż święta w tym roku były bardzo miłe, ale zbyt spieszne - nie zdążyłam ani z życzeniami, ani z dekoracjami, ani z odwiedzinami, ani z wieloma innymi sprawami. Postawiłam na kuchnię - 7 ciast, trochę przystawek, 2 zupy:) - w tym roku smacznie było... Dosprzątałam później...
Był też czas z naszymi chłopakami - dla mnie cenny i ważny.

Kilka migawek ...

2011-04-21T22:16:00.000-07:00

z pracy. Tylko tyle zdążyłam pstryknąć. Ale robi się dużo, dużo więcej ;))

MOHERKOWE LODY

2011-04-15T01:28:00.000-07:00

Wpadłam na chwilę do ciuchaczka i wyszłam z siateczką moherkowych resztek. Planuję z nich jakiś pasiaczek. Kiedyś... Kiedy będzie wysprzątane, posiane, poprasowane... albo mimo, że nie jest wysprzątane, posiane, wyprasowane;))

Mufinki, mufinki... i IKEA

2011-04-12T05:29:00.000-07:00

Foremki od Mamy narobiły nam smaczka na babeczki, a nowiutkie papilotki z iKEA uczyniły tę rzecz łatwiejszą. Na pierwszy ogień poszły mufinki cytrynowe. Pyszne, bardzo aromatyczne, dla wielbicieli cytryny - czyli mnie - wręcz wymarzone;)). Przepisy krążą w wirtualnej przestrzeni, ja pożyczyłam z Dwóch Chochelek

W naszym domu więcej jest jednak zwolenników czekolady niż cytryny, więc dla nich powstały mufinki miętowe z kawałkami czekolady - w tym przypadku nadziewanej:)). Przepis znalazłam w Moich Wypiekach. Pychotne! Mięta jest słabo wyczuwalna, mimo, że dałam jej dużo więcej niż w przepisie, czekolada pysznie się rozpuściła.

A IKEA??? To kolejny smaczek :)) Jeden z moich ulubionych. Rzadko mam okazję nim się delektować, pewnie tym bardziej mi smakuje ... A kawa z IKEA! Pyszności. Pochrupuję w tajemnicy przed mężem ;)
A Towarzystwo - doborowe:)) Jolu! Dziękuję!!!

Prezenty

2011-04-05T16:08:00.000-07:00

Moja Teściowa z powodu zaniku nerwów ma poważne problemy z poruszaniem. Jest typem kobiety, które zawsze radzą sobie same bez względu na sytuację i okoliczności. Nawet teraz wsparta jedną ręką na kuli drugą myje okna :)Myślę, że bardzo stara się oddalić ten czas, kiedy już całkowicie będzie zdana na innych. Czasami, coraz częściej, uczy się prosić o pomoc, a każda takowa jest sowicie wynagradzana. Z tego tez powodu chłopcy z radością maszerują do babci kiedy jest konieczność wyprowadzenia na spacer Azora - taka akcja zawsze kończy się woreczkiem słodyczy. Podejrzewam, że z tego też powodu zdarza im się zapomnieć zabrać klucze od domu - zawsze można się zakotwiczyć u dziadków ;))
A niedawno zupełnie dostałam od Mamy prezent - niczym się nie zasłużyłam i w niczym nie pomogłam ( no dobrze - Wojtek wyszorował podłogi;)Prezent mało kosztowny, ale cenny z różnych powodów. I sprawił mi ogromną radość!!! Trochę metalu, a cieszyłam się jak dziecko. Przepis już mam, teraz potrzebny nam jeszcze wspólny wolny wieczór...

Niedzielny spacer

2011-04-04T00:32:00.000-07:00

Ściskam Was cieplutko!!!

Raport:
Do umycia zostało 6 okien.
Do sfotografowania - 3 robótki na drutach.
Do dokończenia - zegar do kuchni.
Poszukiwane - matowa akrylowa farba do mebli, bezbarwny lakier bez połysku i wosk - zostało mi jeszcze kilka sklepów, a nóż widelec ;))

P.S. Zdjęcia są autorstwa mojego męża i wyjątkowo ładnie na nich wyszłam ;))- Zazwyczaj nie nadają się do publikacji ;)

Pani już dziękujemy ;)

2011-03-26T08:08:00.000-07:00

Pomalutku i dostojnie ... idzie wiosna. Nie sądziłam , że tak bardzo brakuje mi słońca, nieśpiesznych spacerów i rowerowych przejażdżek - oj brakuje... Nawet nasze podwórko wydaje mi się piękne kiedy zaglądają na nie wiosenne promyczki ;))

Pozdrawiam najcieplej jak się da!! I słonecznie bardzo :))

P.S. Internet chodzi! W tempie ślimaka, ale zawsze;)Stęskniłam się za Wami i wkrótce nadrobię zaległości!
Dzieci zdrowieją! Fluki i kaszelki odchodzą w zapomnienie :)
Aparat foto w serwisie - zdjęć nie ma czym robić :(
Jedno okno umyte - zostało jeszcze 8 + 4 u Teściowej ;))
Druty ciągle gorące - otulacz a'la Fanaberia nosi się, komin dla Andzi czeka na premierę, ocieplacz zimowy chyba zdążę skończyć przed wiosną ;)
Szukam pomysłu na urodzinowe szaleństwo... sporty ekstremalne chyba jednak nie przejdą - tchórz jestem :))

Kocie igraszki

2011-03-11T13:06:00.000-08:00

Kiedy słoneczko zaczęło nieśmiało wyglądać zza chmur, na naszym podwórku pojawili się goście... Tak po sąsiedzku... Bez zaproszenia i bez żenady panoszyli się na najlepszych tarasowych miejscach korzystając za kąpieli słonecznych, w wolnych chwilach oddawali się zwiedzaniu najatrakcyjniejszych zakątków i dyskretnie prowadzili malutkie flirty i zaloty. Było na co popatrzeć...

Tomkowe śpiewanie

2011-02-18T00:52:00.000-08:00

Byłam wczoraj na koncercie niezwykłym. Bo artysta jest człowiekiem niezwykłym. I chociaż posiadam Jego płyty i lubię ich słuchać, najbardziej cenię sobie wysłuchanie Tomkowych piosenek na żywo.
W Wikipedii przeczytamy, że Tomek to "liryczny poeta, piewca powrotu do normalności, wrażliwości i życia opartego na refleksji, także teologicznej".
Jest też ciepłym, bezpośrednim człowiekiem. Jak sam o sobie mówi : "może ostatnim wędrownym grajkiem i ostatnim takim głupcem". Ja Go cenię, podziwiam i szanuję. I gorąco polecam. Wsłuchajcie się w piosenki, wczytajcie w teksty i pozwólcie, aby dotknęły wrażliwych zakamarków serca.

Panie i panowie - Tomek Żółtko

Miłości nigdy dość

2011-02-14T10:03:00.000-08:00

Każdy czas jest dobry, aby okazywać sobie miłość.
Każde okoliczności są właściwe, aby jej doświadczać.
Największym darem jest oddanie za kogoś życia w imię miłości.
Jak bardzo Bóg musi kochać ludzi, aby oddać za nich ukochanego Syna?

Okazujmy sobie miłość tak jak potrafimy, zawsze kiedy możemy i wszystkim, których kochamy!!!! Tak dobrze jest być kochanym!!!

Ściskam mocno! Asia

Losowanie i "sprawiedliwość"

2011-02-10T03:02:00.000-08:00

Wczoraj późnym wieczorem odbyło się losowanie. Mój mąż w podwójnej roli komisji i "Marysi" wylosował karteczkę z treścią "jm". Asiu, poproszę o Twój adres, paczuszka będzie wysłana dopiero jutro, bo dzisiaj się nie wyrobię.
Moją głowę i mój czas zaprząta ostatnio Przyjaciółka. Staram się wiernie trwać przy Niej i wspierać zawsze gdy mnie potrzebuje, dzisiaj też rozbeczałam się dopiero jak się rozstałyśmy i gdy doszłam do domu - żeby nie widziała moich łez, mojej bezsilności i złości. Bo ja muszę być silna i powtarzać Jej, że sprawiedliwość zwycięży... Tylko czy ta na ziemi też, czy trzeba poczekać, aż Pan Bóg będzie nas rozliczał?! Bitwa przegrana, po raz kolejny zwyciężyło kłamstwo, chamstwo... Ale wojna dopiero przed nami. Trzeba otrzeć łzy, zebrać siły i stanąć w szeregu. A oprócz tego, robić swoje... I pamiętać, że mój Bóg widzi to wszystko i na szczęście mamy na ten temat to samo zdanie!

Codzienności

2011-02-07T09:03:00.000-08:00

Czasami wydaje się, że czas przecieka przez palce i pędzi przed siebie jak głupi... Innym razem zatrzymuje się i trudno go pogonić dalej... Ale bywa też, że biegnie swoim torem, a my swoim żyjemy, nie zważając na niego wcale.... Kiedy tak ostatnio nie zwracaliśmy na siebie uwagi ( z tymże czasem, oczywiście;) i każde swoimi sprawami było zajęte, udało mi się kilka rzeczy zacząć i kilka dokończyć.

Łazienka fragmentami robi się ładniejsza, fragmentami klimaty prowansalskie przywodzi i gdzieniegdzie pachnie lawendą. Co prawda dziura pod brodzikiem straszy mistrzostwem wykonawcy i tak na razie pozostać musi (chyba, że zasłonkę powieszę;), bojler przydałoby się pomalować, ale chętnych brak;)kable i przewody wodno- kanalizacyjne stanowić będą w dalszym ciągu jej niewątpliwą ozdobę ;), ale co umiałam to zrobiłam.
Przy okazji przypomniałam sobie coś widziałam u Joli i co w danej chwili bardzo, bardzo by się przydało. Haftować, ani szyć czasu nie miałam, a waciki straszyły, więc w parę chwil wymyśliłam i zrobiłam własną wersję - z szydełkowanej przez babcie Wandzię chusteczki do nosa. Kolor idealnie pasuje do wspomnianego bojlera, wacików nie widać. Cała praca polegała na związaniu sznureczkiem góry i złapaniu nitką dołu, bo koronki się rozchodziły. Cud, miód i pełnia szczęścia ;)

Czapka wg Dorotki okazała się wielkim hitem - chodzę w niej nawet gdy jest ciepło;)i dopiero po kilku dniach zorientowałam się, że wzór trochę pomieszałam ;))

Korzystając z tego, że czas się w moje sprawy nie wtrącał zrobiłam małą, czekoladową słodycz.
Ciasto bardzo czekoladowe wyszło przepyszne!!! Zdążyłam ostatni kawałek pstryknąć, a potem już tylko okruszek się ostał. Przepis przyleciał na miotle, następnym razem planuję podwoić porcję :)

Tak sobie myślę, że może ten czas był taki łaskawy, bo go ostatnio nie tylko nie popędzałam, ale głaskałam wracając do tego co było ;)) Pamiętacie?

(Pytanie nie dotyczy małolatów ;)

Pozdrawiam pastelowo :)

Niespodzianki

2011-02-02T06:10:00.000-08:00

Kilka dni temu od Madzi z Miejsca Sympatycznych Klimatów dostałam wyróżnienie!!! Pierwsze w życiu, więc radość moja była ogromna, zaskoczenie jeszcze większe i tylko brak czasu sprawił, że do tej pory nie podzieliłam się tym z Wami i nie dopełniłam zasad.

Madziu! Dziękuję!!!! To bardzo, bardzo miłe i motywujące.
Jak napisałam wcześniej wyróżnieniu towarzyszą pewne zasady, którym niniejszym się poddaję:

1. podziękowanie osobie, która przyznała wyróżnienie
2. umieszczenie na swoim blogu linka do tego bloga, z którego wyróżnienie przywędrowało
3.umieszczenie na swoim blogu banerka oznaczającego wyróżnienie
4.wyznaczenie 10 blogów, którym wyróżnienie się przekazuje
5.powiadomienie osób prowadzących wyróżnione przez siebie blogi o takowym czynie

Najtrudniejsze wydaje mi się wypełnienie pkt 5, ale wyszukałam blogi, które jeszcze powyższego wyróżnienia nie otrzymały, wyróżnień wszelakich jeszcze dość nie mają ;))) i są piękne. A nade wszystko potrafią natchnąć pięknem na różnorodne sposoby. Oto one: (kolejność zupełnie przypadkowa)

1. Pożyteczne a jakie przyjemne!
2. zielnik hani
3. mój wolny czas
4. przytulisko pod wiązami
5. dekofabryka
6.swetry doroty
7. rustykalny dom
8. mój dom - moja ostoja
9. dziergadełka - nitki i szydełka
10. pod norweskim niebem

Już za chwilę zawiadomię wyróżnione o powyższym.

Ale na tym niespodzianek nie koniec... pominęłam wszelkie rocznice, święta i sprzyjające okoliczności - trochę z barku czasu a trochę z braku pomysłu, ale teraz wykorzystuję czas niespodzianek i przyjemności wzajemnych i ogłaszam

SZYBKIE, DZIERGANE CANDY SERDUSZKOWE

Do wygrania komplet dwóch włóczkowych, walentynkowych ocieplaczy na kubasy. Zima jeszcze trzyma, serduszka na czasie, pomysł przyszedł sam... Jeśli znajdą się chętni, to proszę o komentarze do wtorku 8 lutego (chciałabym, aby prezent doszedł przed 14.02., a i czas Poczcie Polskiej dać trzeba ;)

Bo przyjemnościami trzeba się dzielić, prawda? Pozdrawiam baardzo, bardzo serdecznie!

Rozszalałam sie ostatnio...

2011-01-29T01:01:00.000-08:00

... włóczkowo i robótkowo. Z drutami prawie się nie rozstaję, zaraza dopadła z nienacka i trzyma mocno. Miłością nieodwzajemnioną zapałałam do czapek. Po 3 turkusowych, w których mi niezbyt twarzowo, powstała niebieska beretka... takie cóś robiłam pierwszy raz w życiu - dumna jestem z siebie niesłychanie, ale nosić tego nie będę. Odda się w dobre ręce;)

Może te kolory mi "nie pasią:, a podobno lato jestem, więc powinny. Porzuciłam więc niebieskości na rzecz ulubionych fioletów i zaczęłam produkcję śliwkowej czapeczki caro wg Dorotki . Podoba mi się bardzo,ale z przymierzaniem na razie nie szalałam, jeszcze podziubię sobie ze świadomością, że ta będzie dla mnie :))

Na wieczornych seansach z doktorkiem Gregorym produkuję eksperymentalny sweterek - można po ciemku, bo robota prosta - leci dookoła, a jak krew się leje, to można legalnie zapatrzeć się w robótkę, że niby taka potrzeba... a nie obrzydzenie do skalpela :) Sweterek w założeniu miał być inny, ale koncept w międzyczasie zmieniłam i zmienię pewnie jeszcze nie raz, bo włóczka się kończy.

W fioletach z recyklingu powstała wczoraj okładka. Miałam robić coś bardzo ważnego, ale nie szło mi, więc myśląc nad problemem machnęłam to. Planowałam już wcześniej zrobić jakąś ochronkę dla mojej starusieńkiej Biblii. Coś bardzo osobistego. Ale pomysłu nie miałam, aż w jakimś pisemku od mamy zobaczyłam włóczkową okładkę na notes. Jest bardzo osobista - moje pasje, moje kolory, moje wykonanie i ulubione warkocze. I cieplutko będzie staruszce.

O recyklingu będzie więcej przy okazji, może nawet jakiś specjalny post machnę. Póki co włóczek przybywa, bałagan zaczął się robić, a szans na to, że procederu zaprzestanę nie widziałam. Zakupiłam więc kosz wiklinowy. Okazał się za mały ;)) za ostatnie pieniądze podarowałam sobie drugi... I próbuję je opróżniać. Co sprawia mi niesamowitą przyjemność. Czego i Wam serdecznie życzę! Dużo przyjemności!

Jeszcze kilka drobiazgów

2011-01-28T09:17:00.000-08:00

Do ślubnych "bukietów" zrobiłam "biżuterię". Jak trudno mi nazwać dzwoneczki, berło czy parasolkę - bukietem, tak kolczyki z kraspedii - biżuterią, ale niech tam ;))Nie wszystko udało się sfotografować, bo część porozdawałyśmy - m.in. małym, słodkim druhenkom w nagrodę za ich ciężką pracę na scenie :)Ale muszę przyznać, że produkcja tych drobiazgów sprawiła mi niesamowitą frajdę - żałuję, że nie mogę nosić kolczyków, ale różne roślinne naszyjniki kuszą... poczekam do lata...

Ślubne propzycje 2011

2011-01-27T10:08:00.000-08:00

Kwiaciarnia Izabela na sezon ślubny 2011 proponuje:

Kwiaty, druty, smaczki i uczucia

2011-01-24T02:22:00.000-08:00

Dwa tygodnie przygotowań, 8 godzin prezentacji, pół godziny sprzątania i już po wszystkim!
Zdjęć będzie kilka, bo nasz fotograf - szpieg z krainy deszczowców, był po pracowitej nocce i zajęciach z dziećmi - pewnie dlatego puścił mimo uszu moje prośby, zalecenia i sugestie ;) ( pomału mi przechodzi, ale zaliczyłam już złość, smutek i rozczarowanie, teraz wraca nadzieja, że dziś uda się trochę dopstrykać)

W tym roku postawiłyśmy na "alu", czyli plecionki z kolorowego aluminiowego drutu. Kwiatów miało być mało i ze smakiem. Tego ostatniego odczuwałyśmy wyraźny niedostatek kiedy był nam najbardziej potrzebny. Nasze ulubione druciaki - dzwoneczki i berło -kwiat spotykało z uznaniem :)Wachlarz zwracał uwagę, tulipany wiszące głowami w dół zachwycały prostatą, ale przyszłe panny młode najczęściej pytały o cenę wiązanki z calli i pistacjową w wianuszku koralików i kryształów - klasyka króluje.

Ostatnie przygotowania

2011-01-22T14:10:00.000-08:00

Nie bardzo nam dzisiaj szło, kwiaty układały się nie tak jak chciałyśmy, drut wykręcał w druga stronę, klej sklejał palce, dobre pomysły uciekały gdzieś daleko... Mimo wszystko stoisko przygotowane, bukiety skończone, jeszcze tylko muszę znaleźć coś do ubrania i doprowadzić paznokcie do porządku - zmora florystów i wszystkich "bukietoklepów". Jak wyszło - okaże się jutro- dzisiaj tylko kilka zajawek

P.S. na drutach eksperymentalny sweterek i czapka z "Małej Diany" - dzieje się ;)

Zakup niekontrolowany

2011-01-14T15:12:00.000-08:00

Weszłam do "Retro" tylko na chwileczkę, w drodze ze szkoły do domu (fakt, że po drodze niekoniecznie mi było;), żeby się rozejrzeć troszeczkę... już wychodziłam z niczym, gdy spostrzegłam to:

Wyszłyśmy już razem...
... do kuchni pasuje idealnie, stylem, kolorem i śladami używalności także. Tylko gdzie ją powiesić???

Poppy

2011-01-12T12:09:00.000-08:00

Uparłam się na turkusową czapkę. Miała być w komplecie do turkusowego szalika. Szalik służy, śliczny jest, mięciutki, bardzo go lubię... czapki uległy recyklingowi. Z pierwszej tworzy się szyjogrzej, a z drugiej powstała Poppy. Piękna. Sama w sobie, bo na mojej głowie - tracimy na urodzie obie;)) Tak więc w spadku przypadła mojej córci - wszyscy zadowoleni, Poppy, Andzia i ja. Nawet w szkole wywołała zamieszanie w szatni i Pani osobiście zakładała ją łepek Anuli - żeby kwiatki było widać.
Dojrzewam do sweterka... pomalutku...

Plączę, skręcam i wyplatam...

2011-01-09T05:25:00.000-08:00

Odsłonię rąbka tajemnicy i pokażę malutką fotorelację z moich przygotowań do V Siedleckich Targów Ślubnych

Wygrzebańce i zaraza

2011-01-03T01:34:00.000-08:00

Jakiś czas temu zdarzyły mi się w grzebalni druty. Różne w rozmiarach i materiałach, z których zostały wykonane. Wzięłam dla mamy, po złotówce były, nie było się nad czym zastanawiać.Mama powiedziała, ze jest stara i na drutach robić nie będzie;))Nie chce jej się i już.
Innym razem trafiło mi się szydełko - mam kilka, ale chude, a to było grubiutkie, lekkie i ładne - kupiłam, co ma leżeć w sklepie, może poleżeć u mnie. Potem był tamborek (kiedyś nawet popełniłam bieżniczek)- od przybytku głowa nie boli - tyle, że wolne miejsce się kurczy... ale tamborek drewniany, śliczny, mój już dawno poszedł do kosza, a teraz dzieci w szkole haftują - na pewno się przyda.
Leżało to sobie do czasu, aż nie zaczytałam się w blogach robótkowych. Teraz wypełzło z szafki i plącze się po pokojach - bo ciągle w użytku. Dziergam, pruję, nabieram oczka, robię próbki - ruch w interesie jak nigdy. A zupełnie niedawno w mojej ulubionej grzebalni wypatrzyłam włóczki - paskudna zieleń, nietwarzowy beż i to cudo.

Mięciutkie i niebieskawe niewiadomoco, bo bez banderolek, chociaż widać, że nówki. Całe 4 moteczki po 40g, każdy za 80gr.

Miziam i szukam i inspiracji.Na coś malutkiego wystarczy. Krótko mówiąc zaraziłam się i ja;))

Profilaktyczne unikam kołowrotków, bo najbardziej na świecie podobają mi się włóczki najbardziej nierówne i gdybym tak się zapatrzyła, to po mnie... Nie patrzę więc i już...

Ostatnie porachunki

2011-01-01T00:01:00.000-08:00

... ze starym rokiem czas najwyższy poczynić, bo czeka nowe, nieznane, oczekiwane i niespodziewane.

Cieszę się bardzo z tych dwu dni wolnego, nareszcie będę mogła odpocząć, ugotować to co lubimy, wybyczyć się za wszystkie czasy, obejrzeć kilka filmów, których ilość hurtową wypożyczyli moi chłopcy, zaprosić dawno niewidzianych przyjaciół, którzy mieszkają tuż obok, ale obowiązki liczne nas rozdzielały, pogadać przez telefon, bo jeszcze troszkę "darmowych" minut jest do wykorzystania i nadrobić blogowo - internetowe zaległości :))
Miałam w planach jeszcze dziergnąć czapkę, ale muszę zrobić odwyk, bo puchną i bolą pokaleczone w pracy palce i robótka wychodzi nierówna. Wojtek straszy mnie tężcem, ale najbardziej obolały paluszek już zmienił kolor z fioletowego na czerwony i żadnych biegnących do serca kresek też nie zauważam, choć oglądam go wnikliwie co chwilę :)) Dobrze będzie;)

Tak więc nadrabiam...
O świętach zająknęłam się już wcześniej. Minęły tak szybko... Wigilia u Teściów - Mama mimo, że prawie nie chodzi, przygotowała prawie wszystkie potrawy sama, pomogłam tylko przy smażeniu, podgrzewaniu i i "obróbce " stołu. Za to ja byłam twórczynią ciast i słodkości w ilości sztuk 6 - dla każdego coś dobrego - wg zamówień ;))

W pierwszy świąteczny dzień zrobiliśmy chłopakom niespodziankę i poszliśmy do Zakładu Karnego z nabożeństwem - skoro Oni nie mogą przychodzić do nas ;))
Była radość, wspólna modlitwa, uwielbienie, świetne kazanie, wzruszenia, prezenty, mała uczta i pamiątkowe zdjęcia. Bezcenne! (klasyfikuję się do kategorii: spełnione marzenia)

Popołudnie spędziliśmy u przyjaciół i z przyjaciółmi, przy kominku, rozmowach, modlitwie i małym co nieco;)

W niedzielę wprosiliśmy się do Teściów na rosołek i zostaliśmy na kawkę...

We wtorek przyjechała moja siostra - wpada kilka razy do roku, czasami tylko na 2 dni tłukąc się godzinami w polskich składach kolejowych nazw i jakości różnych, bo obiecuje dzieciom, że będzie na ich urodzinach. Tym razem też sprowadziła ją taka uroczystość. W środę przy różowym stole, różowym torcie i różowych świnkach, w towarzystwie dobranym przez jubilatkę świętowaliśmy 7 urodziny Andzi, było słodko ;))

Poza tym zrobiłam kolejną turkusową czapkę, ale z innej włóczki i z innym wzorem. Też do poprawki, brrrrr. na modelu nr 2 prezentuję się tak. Model zgodził się na prezentację na swojej łepetynce, pod warunkiem, że nie będzie musiał jej nosić, bo kolor nie jego. Przytaknęłam;)

Melduję, że pierniczki świąteczne zostały polukrowane i pożarte. Zostały jeszcze piernikowe ludziki - może dzisiaj ;)

Idzie nowe... Można oddzielić grubą kreską to co było i zacząć od początku. Pod koniec roku doszłam do kilku wniosków, że życie jest zbyt krótkie i zbyt cenne, aby robić coś czego się nie lubi, żeby tkwić w niezdrowych układach i marnować czas na głupoty.

KOCHANI!
ŻYCZĘ WAM ODWAGI W PODEJMOWANIU DECYZJI I ODROBINY SZALEŃSTWA W CODZIENNOŚCI!
I COKOLWIEK DZIEJE SIĘ W WASZYM ŻYCIU PAMIĘTAJCIE, ŻE TUŻ OBOK CZEKA BÓG,
WYSTARCZY WYCIĄGNĄĆ RĘCE!
ŚCISKAM WAS SERDECZNIE, PRZYTULAM MOCNO I DZIĘKUJĘ ZA TO, ŻE JESTEŚCIE!
ZA WASZE PRZYJAŹNIE, SERDECZNOŚĆ, DOBRE SŁOWA!
NIECH TO BĘDZIE DOBRY ROK!!!
A jeśli będzie zły, to przynajmniej Wy bądźcie szczęśliwi - koniecznie! asia

Z poślizgiem...

2010-12-27T19:43:00.000-08:00

I świąteczne przygotowania, i ostatnie porządki, i choinka kupiona dopiero w wigilię rano, i późna kolacja, bo Wojtek wrócił z pracy po 20.00. I życzenia i świąteczny wpis... Na szczęście wszystko wraca do normy, przed nami kolejne urodziny, kolejne przygotowania, prezenty, sprzątanie, ale przynajmniej choinki kupować już nie trzeba ;))

CZAPKI

2010-12-13T13:05:00.000-08:00

Czapki są trzy.
Turkusowa - skończona, ale nie podoba mi się i pewnie pójdzie pod nóż;)Na razie używana do wygłupów przed lustrem panny Anny..

.

Oliwkowa dla Michała - skończona i zaakceptowana przez nowego właściciela z entuzjazmem. Zobaczymy jak będzie się nosić i co powiedzą koledzy... Odważyłam się ją zrobić kiedy okazało się, że takiej, która "jest gruba, zakrywa uszy i grzeje" w sklepie nie ma.A potrzeba jest...

Śliwkowa, z wełny z odzysku, w fazie pierwszej...

P.S. Podobno koledzy przyjęli czapkę zachwyceni i zdumieni umiejętnościami mamy, bo ich mamy nie potrafią. Pewnie potrafią...
Zdjęcia robione "po ciemaku", więc w żaden sposób nie odzwierciedlają kolorów;)

Sypie się

2010-12-09T12:33:00.001-08:00

Sypie się śnieg z nieba.
I zdrowie mi się sypie - przeziębiłam się i od soboty kicham, prycham, chrząkam, smarkam i kaszlę.
Ale przede wszystkim chałupa nam się sypie. 3 lata po remoncie tynk spada ze ścian w werandzie, koło kaloryferów w salonie zawsze straszy dyżurna kupka obsypanej farby... plamy wilgoci nie obsychają nigdy, pleśń regularnie zmywamy żywym chlorem, bo bo działa skutecznie i nie wywołuje skurczów oskrzeli u mojego osobistego alergika - w przeciwieństwie do samej pleśń, która i owszem...
A ostatnio na suficie w sypialni pojawiła się świeżutka brunatna plama (podobno pani Marianna grzebała coś przy pralce;)).
Wieje spomiędzy desek na podłodze...
Sypie się i już...

A nam po latach tułaczek i wkładania sporych pieniędzy w cudze posiadłości zaczęło się chcieć własnego lokum. Głupawe tym bardziej, że razem mamy lat 83 - któż da kredyt takiemu staruszkowi? Dzieci niedługo zaczną z domu wyfruwać... ale póki co chciałyby przefrunąć do własnych, osobnych pokoików. Rozumiem...

podobno gdzieś za płotem, na zakręcie czeka na nas żółty domek - sen i jawa w jednym - marzenie do spełnienia przez Boga... bo nie znam żadnego człowieka, który mógłby je spełnić;))

Taca

2010-12-04T10:55:00.001-08:00

Zawsze podobały mi się takie przedmioty, ale wybierałam proste, bardziej surowe, mniej zdobione. Styl skandynawski pociągał mnie mocniej i był zdecydowanie bardziej uniwersalny. A kiedy człowiek błąka się po różnych mieszkaniach, musi dopasować do różnych stylów i gustów poprzednich mieszkańców, to tak jest po prostu wygodniej. Teraz mam w domu wspaniałą mieszankę mebli i dodatków:) Ale nie zmienia to faktu, że bardzo chciałabym móc mieć w domu tylko te rzeczy, które lubię i które mi się podobają... Kiedy jeszcze człowiek naoglada się tych wszystkich pięknych domów i cudnych przedmiotów na Waszych blogach.... Do tej tacy przymierzałam się 2 razy. Nie wiem ile kosztowała, ale waży ok. 760g - kupiłam ją na wagę, w "grzebku" oczywiście. Nie pasuje co prawda do mojej zbieraniny, ale pomyślałam, że pasuje do cukiernicy, którą dostałam kiedyś od Teściowej - we dwie będzie im raźniej:))

W tej chwili czapka wygląda tak jak na zdjęciu - nie wiem jeszcze jak ja wyglądam w czapce;))

Pięknej niedzieli!

Zapachniało piernikami

2010-12-02T11:29:00.000-08:00

Po powrocie do domu zabrałyśmy się za Andzią za pierniki. Wyszły super. Pachnące i wystarczająco twarde, żeby użyć ten fakt za argument, że muszą poleżeć, żeby zmięknąć:) Odpowiedź córki: A nie uważasz mamo, że się za bardzo zestarzeją do świąt?
Ciąg dalszy nastąpi...

Inspiracji i przepisów szukajcie tutaj;)

Pozaczynałam, to i dokończę...

2010-12-01T11:07:00.000-08:00

Wsiąkłam ostatnio w blogi robótkowe. Dziecięciem będąc nauczyłam się "sztrykować", liznęłam trochę szycia i podglądałam szydełkowania. Wszystkie te rzeczy moja Mama robi wspaniale. Całe dzieciństwo chadzałam w ciuszkach zrobionych przez Nią. Czasy to były biednych lat siedemdziesiątych, a później, kiedy byłam nastolatką, sama próbowałam się ubierać. Lata minęły, pootwierali grzebalnie, więc procederu własnej produkcji ciuchów zaniechałam. Troszkę jeszcze dla moich niemowląt, ciuszków i różności wytworzyłam, ale od kilku lat posucha w tej materii trwa. W tamtym roku wyprodukowałam 2 czapki - dla siebie i Siostry, ale swoją nieopatrznie wrzuciłam do suszarki, a ta wypluła porozciągany worek;)) Tak więc powstała potrzeba czapki. Nabyłam motek "Perły" w kolorze pasującym do szalika i zaczęłam czapkę. Zainspirowałam się żółtym berecikiem Anust w Drutowalni, ale ponieważ jestem samoukiem, to pewne wyrażenia użyte w opisie, zostały dla mnie zagadką - robótkę modziłam po swojemu. Jutro planuję iść w niej do pracy - nawet gdy za bardzo nie wyjdzie, to pocieszam się, że po siódmej mało kto ma już oczy szeroko otwarte;))

Parę tygodni temu Wojtek przytargał na taras starą, baaardzo brudną stolnicę. Ze śmietnika;) Dokładnych kolei jej losu nie znam, przeznaczona była do wyszorowania w celu udostępnienia jej dzieciom do prac ręcznych. Dzieci i tak lepią plastelinę na biurkach, malują na stole w salonie, a drewienka strugają na dywanie - po co im więc stolnica, pytam??? I kto ją wyszoruje???
Stała sobie bidulka na tym tarasie, deszcz na nią padał, wiatr obwiewał, śnieg ją zasypał, to ją odkopałam, przyniosłam do werandy i tu mnie olśniło!!! To jest dokładnie to czego szukam! Wystarczy ją wyszorować (brrrr), pomalować (nie przepadam), wkręcić kilka wieszaczków (nie potrafię) i już. Na razie pierwszy etap za mną;)) - na zdjęciu dokumentacja tego doniosłego momentu. Teraz stolnica schnie, reszta, mam nadzieję, wkrótce;)

A tak dzisiaj rano wyglądało nasze podwórko... mieszkam tu trzeci rok, a już poznałam kilka jego tajemnic, mam tu kilka ulubionych miejsc i coś czuję, że gdy się stąd wyprowadzę, to będę tęsknić ;)

Melduję, że na termometrze -14... dorzuciłam do pieca i idę kończyć czapę. Posyłam ciepłe pozdrowienia!

P.S. Może kiedyś Wam zdradzę kto się na tym podwórku bawił w dzieciństwie:) Bardzo ciekawe:) Absolutnie !

Czas radosnego oczekiwania

2010-11-28T13:54:00.000-08:00

Kiedy wczoraj zajrzałam do Kamili, zachwyciłam się jej adwentową dekoracją, szybciutko powyciągałam z różnych zakamarków wszystko co mogło się przydać i zrobiłam swój adwentowo - leśny stroik;)

A z "resztówki" powstały mchowe babeczki - ekstra minimalizm;)

Idą święta...

2010-11-25T02:07:00.000-08:00

Dzisiaj w nocy spadł pierwszy śnieg. Anula szaleje z zachwytu - zima to jej ulubiona pora roku - takie dziwne dziecko nam się trafiło. Zdała mi dokładną relację co widać z każdego prawie okna;)) A okien w domu mamy 9...
A w pracy przygotowania do świąt ruszyły pełna parą. W całej kwiaciarni panoszą się choinkowe ozdóbki, sypie się brokat, rozgościły się dobre anioły.
Teraz do moich ulubionych zadań należy wyklejanie choinek. Wysypuję na stół garście orzechów, szyszek, suszek przeróżnych, bombeczek, plastrów cytrusów, płatków kory i kleję, kleję, kleję.

A na koniec moja ulubiona wersja "trójkowego" świątecznego przeboju:

Cztery gwoździe ;) oraz słów kilka o ulubionych sklepach

2010-11-24T02:23:00.000-08:00

Właściwie od sklepów zacznę. Jest ich w moim mieście kilka. Jeden z używanymi meblami (z Holandii przede wszystkim) i różnymi przydasiami domowymi. I kilka "ciucholandów" zwanych przeze mnie GRZEBALNIAMI. Słówko to usłyszałam po raz pierwszy z 15 lat temu i przylgnęło do mnie na zawsze, tym bardziej, że wierniej określa rodzaj, a właściwie sposób robionych tam zakupów. To w grzebalniach kupuję większość ciuchów i przedmiotów bardziej i mniej użytkowych;) Ba, nawet mam w pobliżu "grzebalnię spożywczą" - bynajmniej nie oferują w niej używanego jedzenia, ale produkty, którym kończy się termin przydatności do spożycia;) i też trzeba je sobie wygrzebać z pudełek, kartonów i koszy, bo nikt ich na półki nie rozkłada.
Grzebalnie są wspaniałe! Same o tym wiecie. Ileż ja przytargałam z nich pięknych naczyń, ciepłych rękawiczek dla dzieciaków, spodni do samoczynnego robienia dziur na kolanach... Ile pierdułek przeróżnych... Oprócz tego, że rzeczy te cudne i niepowtarzalne, to zazwyczaj powalają cenowo - i to też w nich lubię.

Dzisiaj słów kilka o obrazkach. Kupiłam je kilka tygodni temu. Do sypialni, żeby odwrócić uwagę mojego męża od błękitów, które zdobią ściany ;) Postały sobie cicho w kącie, bo koncepcja, którą miałam przy ich zakupie padła... Obrazy kupiłam dwa - za niecałe 10zł. Trzeci dostałam gratis, bo był mocno uszkodzony. Wymyśliłam, że nałożę na nie kalkę techniczną, żeby ukryć za nią zniszczenia, ale nie udało mi się kupić kalki w odpowiednich rozmiarach.
Wczoraj wymierzyłam ścianę, wbiłam gwoździki i powiesiłam obrazki. Pierwotnie też pochodziły z mojego ulubionego sklepu - IKEA ;). Jeden straszy nierównościami, ale z daleka nie przeszkadza to tak bardzo. Ale drugi miał dziurę i ta przeszkadzała mi bardziej. Wbiłam więc w nią malutki gwoźdek i powiesiłam motylka.

Może być. Teraz będę myśleć nad kolejną koncepcją, a póki co obrazki wiszą. Miło było popatrzeć na nie po przebudzeniu w ponury poranek.

Kolorowych poranków i radosnych dni :))

Manekinek

2010-11-23T10:57:00.000-08:00

Malutki, druciany, za niecałe 1,50zł. Mój własny, wyczekany cierpliwie, manekinek.
Małe rzecz, a tak cieszy. I zmobilizowała mnie do wbicia kilku gwoździ w ścianę, ale z pokazaniem efektów poczekam na światło dzienne - z manekinem czekać nie mogłam. Same rozumiecie;)
Ściskam!

Kiedy zimno w stópki...

2010-11-22T00:45:00.000-08:00

... wyciągamy z szafy milusie kapciuszki, zakładamy ciepłe skarpetki, a pod kołderkę wrzucamy gorący termoforek. Koniecznie w jakimś mięciutkim ubranku, żeby nie poparzyć stópek.

Cieplutkich wieczorów Wam życzę!!!!

W lesie byłam na chwileczkę

2010-11-17T12:23:00.000-08:00

Z różnych okoliczności przyrody najbardziej chyba lubię las... Zapach igliwia, mięciutki mech pod stopami, nawet smagające po policzkach gałązki...
Tak mi się chciało do lasu, tak jęczałam Wojtkowi, że w końcu zlitował się nade mną (albo nad sobą;) i w niedzielę po obiadku wsiedliśmy na rowery i śmignęliśmy sobie. Na pół godzinki raptem, bo szybko zaczęło zmierzchać i trzeba było wracać... Ale moja radość trwa do dzisiaj - byłam w lesie, byłam w lesie!!!!
Było zbyt ciemno, żeby robić zdjęcia, przywiozłam trochę mchu i parę gałązek. A teraz, jak chce mi się do lasu, to gapię się na mój jesienny kącik i już mi lepiej;)

Dynie

2010-11-14T10:32:00.000-08:00

zgapiłam ponad m-c temu u Llooki. Powstają błyskawicznie. Wystarczy kawałek odpowiedniego w kolorze materiału, igła, nici, kawałek patyczka i skrawki gąbki, kasza lub inne wypełnienie. Pierwowzór znajdziecie tutaj.

Kasztany, zęby i małe cuda;)

2010-11-10T03:23:00.000-08:00

Szłyśmy dzisiaj z Anulą przez park, w butwiejących liściach kryją się jeszcze kasztany. Już nie tak błyszczące jak miesiąc temu, ale jeszcze przyciągają wzrok i turlają się pod butami.
Uciekałyśmy przed deszczem, bo wybrałyśmy się bez parasolek, a ciężkie, czarne chmury wisiały tuż nad naszymi głowami. Park nie był celem samym w sobie, a tylko atrakcją po drodze do dentysty. A dokładnie dentystki cudotwórczymi. Anula wyłamał sobie górne jedynki gdy miał 1,5 roku - upadła na schodach... Bolało. I właściwie od tamtej pory ból zębów towarzyszył jej ciągle, bo kikutki ząbków były nadwrażliwe i uraz pozostał. Nasze ostatni wizyty u stomatologa, mimo, że zakończone sukcesem i ukoronowane zieloną plombą - to ponad godzina histerii x2. Koszmar dla wszystkich. Aż pewnego razu Andzia towarzyszyła Maćkowi podczas jego wizyty u p. dentystki i wróciła zachwycona, oczarowana i zdecydowana: "Mamo, zapisz mnie do tej samej pani!" Udało się zapisać, musimy wędrować ok. 20 min. piechotką i tyleż wracać (następnym razem sprawdzę autobusy;)), ale Andzia siedzi na fotelu UŚMIECHNIĘTA, bez płaczu, zaciskania ząbków na palcach lekarki, wykręcania głowy w drugą stronę... Cud! Nie wiem czy to urok osobisty, zdolności aktorskie, czy sam uśmiech i serdeczność pani Ewelinki. Grunt, ze działa! I kolejny wyleczony ząbek! Czy bolało? Bolało!
"Ale byłam dzielna mamo, dało się wytrzymać!" - kto by pomyślał, że da się wytrzymać.

A to zapomniana sesja z kasztanami...

Psi post

2010-11-07T07:29:00.001-08:00

Kiedyś dawno, dawno temu, obiecałam post o zwierzętach. Łatwo nie będzie, bo żywych w naszym domu nie uświadczy. Wypchanych zresztą też nie. Istnieją jedynie w zabawkach, książkach i fotografiach. Lubimy, czasami nawet głaszczemy, a bywa, że i karmimy, i wyprowadzamy na spacerki, ale tylko cudze. Z wygody. Chociaż górnolotnie wolę nazwać to odpowiedzialnością.
Nasze dzieci nigdy za bardzo na nas nie naciskały. Azorek, który wraz nimi się wychowywał, a teraz głuchnie i ślepnie, jest na wyciągnięcie ręki - u Dziadków. Kot u Niedźwiedzi i dziadka Andrzeja, chomiki u Natalki, rybki i papugi u dziadka Mariana, a u dziadka Leszka Edzio. Cały zwierzyniec wokół, jakoś tak na odległość zaspakaja ich zapędy na posiadanie kogoś do wygłaskania (wyłączając rybki i ptaki oczywiście). Kiedyś co prawda mały Michał zanudzał nas prośbą, aby kupić mu konia. Prawdziwego, do trzymania w domu. Ale nie ulegliśmy. Były też pomysły na akwarium, ale kiedy stanowczo oświadczyłam, że ręką przy nich nie kiwnę - sami będą zmieniać wodę, kupować karmę, czyścić filtry itp, temat jakoś tak... wygasł, aby nigdy nie powrócić.
Tak więc podkarmiamy cudze psy i bezpańskie koty, zbieramy suchy chleb dla konia, zimą namiętnie dokarmiamy ptaki, zostawiamy w ogrodzie orzechy dla wiewiórki i jest nam z tym dobrze. Przy naszym dosyć chaotycznym trybie życia, pracy na zmiany, podróżowaniu koleją i niezbyt wysokim dochodom uważamy, że tak jest po prostu lepiej.

Ale jest jeszcze drugie dno.
Wychowałam się na wsi, ze zwierzętami i wśród zwierząt;)

Zawsze otoczona stadami małych kociaków, które złaziły się chyba z sąsiednich wsi, bo moja mam nigdy nie żałowała im mleka. Miałam swojego Rola, którego jako szczeniaka przywiozłam na kolanach od Dziadka, podsikana po drodze kilka razy. Kiedy wyrósł na dużego, pięknego boksera czułam przed nim respekt, ale i tak mama musiała wyciągać mnie z jego budy. Poznawał mnie z daleka kiedy wracałam ze szkoły i szczekał inaczej, oznajmiając: "Idzie Asia". Lubiłam małe cielątka, chociaż wzdrygałam się przed ich mokrymi "całusami" i wylizywaniem ;) Wyciągałam młodszego brata z klatki z żółtymi, milusimi kurczątkami i kaczuszkami. Kochałam małego Karino, który któregoś dnia odjechał do nowych właścicieli zostawiając w mojej pamięci wyraz swoich cierpiących oczu.
Wiedziałam, że zwierzęta w gospodarstwie są hodowane "na mięso", że kury będą na rosół, świnki na kotlety... Miałam problem, bo lubiłam i zwierzęta, i mięso.
Cierpiałam kiedy znikały z mojego życia. Im byłam starsza, tym mniej starałam się do nich przywiązywać. Choć i tak jako nastolatka przebeczałam wiele godzin kiedy zniknęła śliczna, mała, szczekająca kuleczka, znaleziona potem przy drodze...
Cierpiałam też kiedy pogryzł mnie owczarek przyjaciółki i na wiele lat bardzo bałam się dużych psów. Blizny na pupie nikt nie ogląda, może nawet zniknęła - nie sprawdzałam, ale ta w pamięci pozostała.

Za to Wojtek kocha zwierzęta bezwarunkowo, a one jedzą mu z ręki od pierwszego spotkania :)

Może to jednak nie tylko wygoda, tylko przeszłość sprawiają, że mówię kategorycznie: NIE
Może nie dojrzałam do takich rozstań... Ciągle pamiętam piękne, smutne oczy Karino...
I chciałabym oszczędzić tego swoim dzieciom.

A na osłodę psiaki u moich rodziców.
Edzio, mały, hałaśliwy, zawsze czujny gospodarz.

I Pako - pies mojego brata. Piękny! Nigdy nie odważyłam się go pogłaskać, ale pozwalam mu towarzyszyć w swoich spacerach po polach. Trochę wariat. Z charakterem. Cudnymi oczami... Bardzo się cieszę, że mieszkają tak daleko, mam mało okazji, żeby się do niego przywiązać. Ale miejsce w moim sercu ma od początku.

Lubię jesień...

2010-11-05T09:44:00.000-07:00

Lubię jesień za kosze napełnione jabłkami i śliwkami. Za wielgachne cukinie na placuszki i dżemiki. Za warkocze czosnku i barwnej cebuli. Za ściekający po brodzie sok z gruszek. Za czerwieniącą się na drzewkach jarzębinę. Za nadymającą się dumnie ognistą miechunkę i srebrzącą miesięcznicę.
Kiedy za oknem świat wilgotnieje , a wiatr zagania do domów i można bezkarnie wtulić z książką w fotel - też lubię... I za mgłę rano, za klucze ptaków, długie wieczory - podarowane ciągle się spieszącym...

Lew śpi wieczorem ;)

2010-11-01T12:12:00.000-07:00

Mam trzy ulubione wykonania tej piosenki. Dwie prezentuję poniżej,

Chór Akademicki UAM

a tą ostatnią można zobaczyć tylko na żywo w wykonaniu Tomka i jego cudnych dzieci. Bezcenne!!!
Wiem, że dzisiaj jest dzień zadumy, refleksji i tęsknoty. Może po wczorajszych wizytach na cmentarzach trochę od tego uciekam...
Kiedy przyjechałam do S. nie miałam tu zbyt wielu znajomych - tylko garstkę przyjaciół. W moje pierwsze Zaduszki w tym mieście na cmentarzu towarzyszyłam Ilonce, odwiedzając groby Jej bliskich. Po 15 latach mam tu rodzinę, przyjaciół jeszcze więcej i mnóstwo znajomych. Niestety również na cmentarzu. Zapalam lampki na ich grobach na znak, że pamiętam, poprawiam kwiaty, zadumam się przez chwilę i idę dalej. Ale wczoraj coś się zmieniło. Znalazłam "Grób dzieci utraconych" - dowiedziałam się o nim 2 tygodnie temu, kiedy dostałam zlecenie przygotowania kwiatów od prezydenta miasta. Wczoraj stanęłam przed ogromnym pomnikiem migającym radosnymi ognikami. Co prawda nie ma w nim szczątków mojego dzieciątka, ale nareszcie mam miejsce, swoje, specjalne, na którym też mogę postawić migoczący lampionik i pomyśleć: Pamiętam o Tobie Kochanie!
Myślę, że Lence też bardzo podobałaby się ta piosenka, tak jak Andzi, Filipowi i Miśkowi :)

Po dwóch stronach życia

2010-10-28T12:17:00.002-07:00

Właśnie podsłuchuję rozmowę moich dzieci. Filip (od tygodnia jedenastolatek) tłumaczy siedmioletniej Andzi po co ludziom zaduszki:
-Gdybyś umarła, to czy chciałabyś, żeby ktoś stawiał ci na grobie świeczki? Nie! Bo po co by ci były świeczki... Ale ludzie stawiają, żeby pokazać, że pamiętają...

W ostatnim czasie dotknęła mnie niespodziewana śmierć dziecka - cudzego dziecka. Spotykam się z nią często. Ale okrzepłam, już nie płaczę gdy sprzedaję kwiaty na pogrzeb, nauczyłam się okazywać współczucie i jednocześnie zdobywać potrzebne informacje. Mogę obserwować mnóstwo przeróżnych reakcji, bezmiar bólu, obojętność, ulgę a nawet radość ludzi w żałobie po bliskich. Ich wylewność i skorupki, w których się zamykają. Widziałam tak wiele łez...

Wiem, że śmierć jest rzeczą najpewniejszą w naszym życiu, przygotowujemy się do niej od dnia urodzenia... powinniśmy się jej spodziewać w każdej chwili, jest jak niezapowiedziany, niechciany gość, przed którym nie można zatrzasnąć drzwi - on ma swój klucz... Ale ciągle tak często śmierć mnie zaskakuje.

Niektórzy tak bardzo, tak panicznie się jej boją, tak kurczowo trzymają się życia nie zważając na jego wartość... I nie robią zupełnie nic, aby przestać się bać...
Ja się nie boję, bo wierzę, że po drugiej stronie z wyciągniętymi ramionami czeka na mnie Bóg. Zaufałam Mu, oddałam swoje życie, przyjęłam Jego zapłatę za swoje grzechy, nie muszę się lękać. Ale martwię się o swoich najbliższych, o moje dzieci, jeszcze takie beztroskie, takie głupiutkie... O tych, których kochałam, lubiłam, na których mi zależało, zastanawiam się czy zdążyli pojednać się z Bogiem...
Dopóki człowiek żyje może wszystko zmienić... Dopóki żyje... Bo każdy człowiek swoje życie musi rozliczyć z Panem Bogiem sam na sam. A my możemy tylko postawić świeczki na grobie na dowód, że pamiętamy. Na pomoc był czas gdy żył.

Jesienne przysmaki

2010-10-17T13:36:00.000-07:00

Czekają mnie 2 szalone tygodnie - goście na dłużej i na krócej, urodziny Filipka i nade wszystko przedzaduszkowe przygotowania w pracy. Ale dam radę - co nie? W końcu silna baba jestem.
Dzisiaj, kuszona przez Liskę z White Plate cudnymi zdjęciami uczyniłam Tarte Tatin . Cudowna była - przepyszna, doskonała. Zniknęła szybciutko, ale zostawiła po sobie piękne, smakowite wspomnienia.

Przy okazji pochwalę się malutkimi blaszkami do ciasta, które zakupiłam w ulubionym "Retro" za całą złotówę w ilości trzech sztuk.

A Wam kochani życzę pięknych kolorowych, ciepłych jesiennych dni. I częstujcie się orzechami, smacznego ;)

Zatrzymać lato

2010-10-04T12:56:00.000-07:00

Wciąż jestem do tyłu, gonię czas i łapię za rękawy tysiące ważnych spraw. Pewnie dlatego ciągle jeszcze nie mogę dopuścić do siebie myśli, że lata już nie ma. A tu jeszcze cebulki nie posadzone, ogrodu nie można tak zostawić na zimę, trzeba zrobić porządek z sandałkami, bo kozaczki już się panoszą w werandzie. Jeszcze chwila i spadnie pierwszy śnieg, a jeszcze orzechy nie wyzbierane i liście tańczą po podwórku. Ptaki odlatujące na południe nawołują smutno. A na Andzinej rabatce ciągle kwitną róże, wystawiając czerwone płatki ku słonecznym promykom. Zabrałam je do domu, żeby nie marzły i radowały oczy. Stoją sobie nieboraczki w rządku, chude i mizerne, ale radują!

A z przyniesionej z kwiaciarni podsuszonej gałązki miniaturek zrobiłam wianuszek. Na zaś.

Zachwycam się ostatnio powiedzonkami starszych ludzi, regionalizmami, słówkami, których nie znam, bo wyrosłam w innym miejscu. Trzeba je zbierać, kolekcjonować, bo wkrótce zastąpią je nowe, współczesne. Na zaś. Dla potomnych.
A tak przy okazji - jednym z moich ulubionych jest: "No chódź, pójdziemy steczką, na skuśki." - dłuuugo stałam z otwartą buzią ;) Teraz po 15 latach jestem mądrala i wiem co to znaczy, ale nigdy nie zaakceptowałam "chódzenia, przychódzenia i wychódzenia" , ani "kopy" - jak delikatnie nazywa się zawartość dziecięcej pieluszki. Nazwanie jej "kupą" uchodzi prawie za wulgaryzm ;)
Ale wróćmy do różyczek ;)

Zapowiada się piękny tydzień - życzę Wam dużo słoneczka, może uda się choć na chwileczkę zatrzymać lato :))

Nowa rodzę się

2010-10-03T14:41:00.000-07:00

Co czuje piękna, młoda kobieta gu dowiaduje się, że już nigdy nie będzie chodzić?
Kiedy zawodzą przyjaciele, gdy brak wiary w to, że kiedyś będzie lepiej? Gdy wali się cały świat, marzenia rozpryskują jak mydlane bańki, a pozostają tylko ból, cierpienie, rozczarowanie...
Co musi się wydarzyć, aby po 4 latach mieć siły, aby wrócić na estradę na wózku i śpiewać o wolności... i o Bogu.

"Cud nadziei" po raz kolejny

2010-10-01T11:03:00.000-07:00

Wróciłam dzisiaj z Zakładu Karnego po raz kolejny poruszona Bożym działaniem.
Marzyło mi się pokazanie tego filmu kilka razy, ale nie sądziłam, że nastąpi to 4x w ciągu tygodnia!
Bóg jest wielki i niesamowity. Skory do obdarzania swoją miłością i przebaczeniem.
Znowu siedziałam z tyłu i obserwowałam głowy chłopaków, skupienie, zainteresowanie, ciszę gdy na ekranie brzmiała muzyka, którą normalnie by wyśmielili.
Stałam przed nimi, widziałam kpiące uśmieszki na twarzy i ból za nimi skryty.
Wysłuchali mnie... i wrócili do swoich cel, ale może zamarzą o wolności innej niż dotychczas.
A moje marzenia: Aby to miejsce jeszcze nas zadziwiło.
O czym z przyjemnością doniosę!!

Czasami zastanawiałam się dlaczego właśnie więzienie mnie tak ciągnie?! Dlaczego nie krzywdzone dzieci, potrzebujące zastępczych rodzin. Dlaczego nie staruszkowie zszargani przez życie, wymęczeni chorobami? Dlaczego nie chorzy, cierpiący, żyjący na krawędzi śmierci?
Dlaczego nie narkomani, alkoholicy, bezdomni...?
Dlaczego zbiry, bez wyrzutów sumienia, mściwi, bezlitośni, bez zahamowań? Dlaczego idę tam - ze ściśniętym ze strachu gardłem, ze świadomościom, że w pewnym sensie narażam się na niebezpieczeństwo. Czy tkliwość, gdy widzę jak Bóg zmienia twarde wcześniej jak głaz serca... czy ich bezradność, czy ten ból, który wydziera się spod masek na twarzy, czy łzy, które szklą się w oczach twardzieli? Chyba nic nie wzrusza mnie bardziej niż widok dorosłego mężczyzny klęczącego i płaczącego przed Bogiem... Bo wszyscy tak samo potrzebujemy Boga!

Tydzień temu nie wiedzieliśmy jeszcze czy akcja się powiedzie, bo wychowawca, pan Krzysztof, rozchorował się nagle. Modliliśmy się więc o Jego uzdrowienie i oto we wtorek ukazał się naszym oczom zdrów :) To On zorganizował całą akcję i bardzo się w nią zaangażował i za to należą mu się podziękowania, których pewnie nigdy w tym miejscu nie przeczyta.
Tobie Gosieńko też dziękuję, że mimo choroby "pożyczałaś" Włodka!

A to fragment koncertu z filmu :"Cud nadziei"

"Cud nadziei "... i już po strachu

2010-09-28T10:52:00.000-07:00

Kiedy pół roku temu po raz pierwszy obejrzałam film "Cud nadziei" zrodziło się w moim sercu pragnienie - pisałam o tym tutaj.
Dzisiaj stało się ono faktem. Gromadka twardzieli zadumała się nad nim, zamilkły nawet największe gaduły, a potem zasłuchali się w to co mówiłam. O Bogu, który nigdy nie zawodzi. O grzechach, które nie tylko skazują nas na więzienie, ale nade wszystko na śmierć i potępienie. O wyborach, które każdy człowiek musi dokonywać. O zmianach, których może dokonać tylko Bóg.
Siedząc za ich plecami modliłam się, aby Bóg dotknął ich serca i myśli, aby po tym filmie został w nich zadra, która nie pozwoli im zapomnieć o Bożym przebaczeniu, o tym, że jest Ktoś, do kogo zawsze można przyjść - Jezus.
I muszę przyznać, że trochę bałam się tego spotkania ;) Nie samych więźniów, chociaż jest mi nieswojo gdy czuję ich oddechy za swoimi plecami i spojrzenia, których wolałabym nie widzieć. I zawsze staram się mieć obok siebie jakieś wsparcie, żebym nie przyrównując, nie wyszła jak bohater "Shreka" :) Bałam się raczej tego, jak przyjmą sam film, czy ich rozmowy nie zagłuszą foni , a dowcipy nie okażą się ciekawsze od treści. Warto było. Wstępnie umówiliśmy się z panem Krzysztofem na kolejną projekcję. "Cud nadziei" działa! Chwała Bogu! A ja odetchnęłam... Uffff!

Unijny przepis, czyli marmoladka dla niejadka i małe oszustwo

2010-09-26T13:27:00.000-07:00

Pamiętam jak obruszał się mój mąż, że marchewka została uznana przez miłościwie nam panującą Unię za owoc. Aby rozsądkowi stało się zadość, bo przecież dżemów i marmolad nie robi się z warzyw. A jednak robi się, robi. Co prawda dodałam do swojej marmoladki (a właściwie dżemu) owoc zwany marchewką, ale głównym składnikiem było jednak warzywo - cukinia. Wyrolowałam więc niechcący UE i przechytrzyłam własne dzieci oraz męża. Marmoladka robi furorę, jest pyszna, pachnąca niesamowicie (nie wiadomo czym), zdrowiutka - czyli godna polecenia.

Przepisik? Proszę bardzo:
1 ok. kilogramowa cukinia
2-3 marchewki
1/2 kg cukru
1 cytryna
2 galaretki (ja miałam truskawkowe)

Cukinię i marchewki oczyściłam i starłam na tarce, na najdrobniejszych oczkach. Wrzuciłam do garnka, dodałam sok z cytryny, wsypałam cukier (dodawałam po trochu, aż było wystarczająco słodko) i pogotowałam z pół godzinki. Zestawiłam z gazu, dodałam galaretki, wymieszałam i przelałam do słoiczków. Zainspirowałam się przepisami, które znalazłam w necie, ale marchewkę i cytrynę dodałam z własnej woli ;) proporcje też same wyszły - na smak. Czytałam, że takie dżemiki można przechowywać w lodówce przez krótki czas, jeśli mają stać dłużej trzeba je pasteryzować, ale u mnie raczej nie mają szansy stać dłużej, chyba, że skuszę się na kolejną porcję ;)

Zróbcie ją koniecznie, a jeśli zabraknie Wam odwagi, to częstujcie się - po łyżeczce dla każdego - prawda, że pyszna?

Oswoić jesień...

2010-09-22T14:07:00.000-07:00

Z wyprawy do parku nie wróciliśmy z pustym koszyczkiem.
Na sznurku w sypialni suszą się kolorowe liście, jarzębina i klonowe noski.
Witają nas rano gdy budzik drze się w "niebogłosy", a z kuchni dociera szmer pracującej mikrofalówki i zapach ciepłego mleka...
Co prawda to nie śniadanie do łóżka ;) - to Filip, który wstaje pierwszy, kiedy jeszcze nie ma tłoku i wychodzi do szkoły przed czasem, bo nie lubi się spóźniać.
W ubiegłym roku wychodził jeszcze wcześniej, żeby nie spotykać po drodze Marleny.
Marlena jest fajną, śliczną dziewczynką, ale ma jedną wadę, tak przynajmniej twierdzi mój syn - w drodze do szkoły głaszcze wszystkie napotkane stworzenia ;) i spóźnia się okrutnie...

Wczoraj wieczorem Filip już w piżamie tłumaczył mi swoją teorię na temat ketczupu w szkolnej kanapce, że może spróbuje rano, to wtedy się nie rozciapie i będzie ok.
Pewnie, że rano lepiej - przytaknęłam i uświadomiłam sobie, że on właśnie pakuje do plecaka własnoręcznie zrobiona kanapkę, że zamierza ją tam trzymać całą noc i rano ją rozpakować, żeby polać ketczupem!
Wow, wszystko to dziwne, ale najdziwniejsze jest to, że ostanie kanapki jakie zjadał w szkole datują się na klasę pierwszą, a teraz jest w piątej!
Nigdy nie chciał kanapek do szkoły.
Nigdy nie zjadał tych, które na siłę mu robiłam i wkładałam do plecaka - wiem, bo nie zawsze pamiętał, żeby wyrzucić.
A tu nowość -kanapki do szkoły, samodzielnie przygotowane wieczorem...
Piękna i dziwna jest ta jesień...

Nie ogarniam

2010-09-21T07:36:00.000-07:00

Z nastaniem roku szkolnego w naszym domu zapanował chaos i szaleństwo. Odliczam już dni do kolejnych wakacji i z zazdrością patrzę na mamy, które nie muszą codziennie biegać do pracy. Fakt, że owe mamy są najczęściej na urlopach wychowawczych, skutecznie tej zazdrości mnie pozbawia. Pocieszam się, że jest jeszcze jedna opcja - mąż zarabiający duuuużo, ale na szczęście dla mojej psychiki, takich mam w moim najbliższym otoczeniu brak. Jest jeszcze nadzieja, że ten szkolny kołowrotek wkręci nas na tyle, że przestaniemy go odczuwać. Póki co mam szkolny kryzys, chcę wakacji, nie chcę 3 razy dziennie biegać do szkoły, kupować kątomierzy, ćwiczenia do niemieckiego, kompletować wyprawki, chcę spokoju!
W ramach buntu, nacieszenia się naszą Małgoś i z potrzeby wyluzowania, w niedzielę wybraliśmy się do parku "na liście". Mało jeszcze tych kolorowych spadło, wróciliśmy trochę skostniali, ale warto było. My odpoczywaliśmy, a Wojtek pstrykał :)

Tak wiele mam

2010-09-17T01:45:00.000-07:00

Trochę radości w ponury dzień ;))

http://www.youtube.com/watch?v=OdqDwaitEC8&feature=related

Dmuchawce, latawce, wiatr

2010-09-13T06:15:00.000-07:00

Ogrom kwiecia

i różnorakiej roślinności

misterne konstrukcje,

dwie wspaniałe nauczycielki - p. Mariola Miklaszewska z córką Martą,

głowy pełne pomysłów i ręce pełne roboty ;)

Oto migawki z warsztatów florystycznych, w których wczoraj brałam udział. Jak zawsze wróciłam z naładowanymi akumulatorami, nowymi pomysłami, umiejętnościami i znajomościami. I już czekam na następne...

Tak sobie rozmyślam...

2010-09-11T11:58:00.000-07:00

Chciałabym, żeby wszystko wokół było proste, żeby ludziom żyło się łatwo i przyjemnie...
Ale tak nie jest... Patrząc wstecz doceniam wszystkie bolesne doświadczenia, bo wiem, że dzięki nim jestem dzisiaj w tym miejscu, w którym jestem. Przechodząc przez trudne chwile w życiu wołałam do Boga i wiem, że On zawsze był wtedy przy mnie. Ufałam, że przeprowadzi mnie przez wezbrane fale i płomienie ognia. Uczepiałam się Jego obietnic, które skrzętnie wynotowywałam z Biblii i nigdy się nie zawiodłam. Zdawałam kolejne egzaminy z życia z nadzieją, że następnym razem, gdy przyjdzie mi poradzić sobie z podobnym problemem, będę prymuską. Ale nie zawsze nią byłam. Ale zawsze, w każdej sytuacji wiem, że mogę liczyć na swojego Boga. Długo się tego uczyłam i ciągle jeszcze o tym zapominam, ale to jeden z niewielu pewników w moim życiu.
A kiedy w środku nocy dzwoni moja przyjaciółka i szepcze: "Nie mam już sił, aby żyć..." nie potrafię powiedzieć Jej nic mądrego, nie znam słów, które mogłyby Ją pocieszyć, przynieść ukojenie, dać siły na dalsze zmagania... To czego jestem pewna, to to, że Bóg płacze wtedy razem z nami i szykuje wojska, aby szły z nią na wojnę, bardzo trudną wojnę. Ja jestem bezsilna wobec ludzi, wobec prawa, wobec niesprawiedliwości, ale Jezus zwyciężył szatana i śmierć, On żyje i nie jest bezsilny, i na szczęście jesteśmy po tej samej stronie "barykady". Kolejny trudny egzamin z życia, sprawdzian z zaufania. I wspaniała pewność, że nie jestem w tym sama :))

Znowu pada...

2010-09-09T09:39:00.000-07:00

... a zapowiadało się takie piękne popołudnie. Zaplanowałam sobie porządki w ogródku, no i trzeba posadzić cebulki i wrzos. Póki co ten ostatni cieszy moje oczy w sypialni. Przy okazji pochwalę się moimi zdobyczami. Odkąd mam suszarkę, sznurki i spinacze do bielizny służą mi przede wszystkim do celów dekoracyjnych. Kiedy tylko zaczną się przebarwiać liście na klonach mam nadzieję przytargać ich do domu całe naręcza i pouwieszać w każdym kącie, na sznurkach, sznurach, na drzwiach, przy oknach... Bo jesień jest piękna... nawet kiedy pada, bo jest wtedy czas, aby usiąść i pomarzyć...

TGD w Siedlcach

2010-09-06T01:33:00.000-07:00

Muzyka, która porusza duszę.
Słowa, które wyrywają się w sercu.
Uwielbienie, które dotyka nieba.
Ludzie, którzy wzbudzają ufność.
Wydarzenie, które buduje wiarę.

Informacje o zespole na stronie TGD

Więcej zdjęć na Facebo oku

Lubię dużo

2010-09-02T11:46:00.001-07:00

Wezwana do odpowiedzi przez emade76 i Florentynę, biegnę podzielić się z Wami tym co lubię. Trochę się zeszło, bo internet mnie ostatnio kiwał, a i mnóstwo rzeczy miałam na głowie. Rok szkolny wszak się zaczął, a my w powijakach. Dzieci bez podręczników, zeszytów, ba, nawet długopisy musieliśmy im pożyczać , żeby było czym plan zapisać... Książki zamówione, czekamy na dostawę, Gandalf lecąc do Shire ma podrzucić :D. Zeszyty, długopisy i inne niezbędne przybory już zakupione, plecaki spakowane, szyje i kolana wydaja się być doszorowane ... Nie spieszyło nam się z tymi wszystkimi zakupami, bo nie byłoby ich na czym położyć - podłoga w dziecięcym pokoju założona, biurka chłopców pękały w szwach, wszystkie półki i półeczki zapchane, a wszystko dlatego, ze w ostatnich dniach wakacji pozbawiliśmy dzieci mebli. Mieliśmy tylko kupić biurko dla Andzi, ale przy okazji zrobiliśmy przemeblowanie w salonie i kupiliśmy regalik do pokoju szkolniaków. O przemeblowaniu będzie innym razem, mebelkami pochwalę się jak je złożymy i ustawimy na miejsce - od kilku godzin już czekają. A teraz odsłonię przed Wami swe tajemnice.

Lubię samotne, nieśpieszne poranki z filiżanką zielonej herbaty z jaśminem ...
Lubię bezkresne pola upajające zapachem siana, kwitnącego rzepaku, ozłocone dojrzewającym zbożem, rzeźbione bruzdami zaoranej ziemi...
Lubię zmysłowy głos mojego męża przez telefon, jego spojrzenie i kilkudniowy zarost...
Lubię aromat i smak świeżo zmielonej i zaparzonej kawy...
Lubię rowerowe wyprawy w nieznane...
Lubię patrzeć jak moje dzieci razem się bawią - rzadkie, ale bezcenne chwile...
Lubię niedziele....
Lubię wdychać zapach mokrej, zmoczonej deszczem ziemi...
Lubię tulipany - pauzie, strzępiaste, zwyczajne i wymyślne, wszystkie... i kwiecie wszelakie, gałęzie, mchy, trawy - wszystko co rośnie i florystycznie przydatne...
Lubię śpiew ptaków nad ranem, nawoływania wróbli, stukot dzięciołów, tłumaczenia kukułek, wieczorne koncerty, gruchot gołębi...
Lubię czuć i słyszeć, że jestem kochana...
Lubię robić najbliższym drobne i większe przyjemności...
Lubię oglądać śmieszne komedie, wzruszające romansidła i mądre filmy, w których można się przejrzeć...
Lubię czekoladę - w tabliczkach do chrupania, z odrobiną chili do picia i na dvd do oglądania...
Lubię wić wianki ze wszystkiego co wpadnie mi w dłonie...
Lubię śpiewać dla Boga gdy nikt oprócz Niego mnie nie słyszy...
Lubię paznokcie w kolorze dojrzałej wiśni, omszałej śliwki i lśniącego bakłażana...
Lubię ciepły wiosenny deszcz...
Lubię lody... zupę jarzynową mojej mamy i jej kluski kartoflane z twarogiem, tort Dobosza i majonez...
Lubię sukienki i spódniczki - bardziej posiadać niż nosić, ale zawsze mam kilka w szafie...
Lubię moje życie, moją pracę i mój - niemój dom...
Lubię oglądać zatrzymany w kadrach świat, dotykać fragmentów cudzego życia, podziwiać czyjś talent...
Lubię czytać wszystko i wszędzie...
Lubię Toruń i spacery wąskimi uliczkami starych miast i miasteczek...

A żeby zabawa odbyła się zgodnie z zasadami zapraszam do niej kolejne osoby, które jeszcze nie chwaliły się co lubią:
Madzię z miejsca sympatycznych klimatów,
Bożenkę z bozenaskowa,
Wiewiórkę, czyli kuchenną wojowniczkę,
Monikę z mojego monikowa,

Zasady zabawy: Podajemy osobę, która nas zaprosiła, wymieniamy 10 rzeczy, które lubimy, wskazujemy 10 kolejnych osób zaproszonych do zabawy i zawiadamiamy je w komentarzach.

Fajny film wczoraj widziałam

2010-08-29T12:05:00.000-07:00

Najpierw zauroczyła mnie uliczka - piękna, wąska, z okiennicami i klimacikiem południowej Francji.
Potem zaciekawiło, że rzecz dzieje się na poczcie - zrozumiałam dlaczego przyjaciel, który film nam pożyczył, dopytywał: "No i jak?", bo Poczta Polska jego i nasza "matką żywicielką".
A przez resztę filmu na przemian rechotałam, piszczałam, zanosiłam się śmiechem i nie mogłam złapać tchu, wyłam, chichotałam i płakałam...
Dawno się tak nie ubawiłam i nie wzruszyłam, bo film jest nie tylko śmieszny, ale też mądry.
A dzisiaj obejrzeliśmy ten film razem z dzieciakami i wszyscy bawiliśmy się przednio.

O gościach, wielkiej piaskownicy i bitwach rycerskich

2010-08-26T23:51:00.000-07:00

Jak to z gośćmi bywa, każdy wie.
Są tacy, których chętnie byśmy się pozbyli zanim jeszcze nas odwiedzą ;)
I tacy, na których czeka się z utęsknieniem, gości z przyjemnością i zanim wyjadą, już za nimi tęskni.

My mieliśmy tych drugich :))
W ubiegłym tygodniu odwiedził nas mój brat z rodzinką.
Dzieli nas ok. 350km, więc te wizyty są rzadkie i bardzo wyczekiwane.
Spędziliśmy ze sobą miły czas i bardzo żałowaliśmy, że muszą już wracać.

Motyl

2010-08-20T07:10:00.001-07:00

Najpierw przyleciał do mnie w takiej wersji na warsztatach florystycznych:

W bardziej eleganckie wystąpił na Targach ślubnych.

A ostatnio przysiadł na kartach "Kwiatów do ślubu".

Wyprawa w nieznane

2010-08-16T06:38:00.000-07:00

Pozbawieni na czas jakiś dzieci, uciekliśmy za miasto.
Z dziećmi też można, owszem, ale dzieci marudzą, chcą do domu, nie chcą po polach, chcą, żeby po drodze był sklep (dobrze zaopatrzony w lody, picie i batoniki - kalorii przecież trzeba;), nie chcą, żeby trawa łaskotała w łydki i żeby latały gzy... a ja nie marudzę, bo akurat po polach lubię.
Rower mam szosowy, pięknie mknie po asfalcie i chociaż słabizna ze mnie kondycyjna, to na twardych drogach śmigam na równi z Wojtkiem. Za to po piachu jechać się nie da, łapie poziom ;) A po trawce i owszem, całkiem miło...
Pomknęliśmy więc przez wioski - najpierw dużą, potem mniejszą, a potem przez dzicz. W tej mniejszej wiosce oczy rozdziawiałam szeroko i mocno się powstrzymywałam, żeby nie przystanąć i nie uwiecznić widoków wręcz skansenowych - piękne, stare drewniane chałupy, bielone domy, obejścia jak ze starych filmów.... jakby czas cofnął się kilkadziesiąt lat.
Na jednym z podwórek Starowinka przysiadła na drewnianej ławeczce, a obok Staruszek wyglądający na jej syna, czerpał wodę ze studni używając do tego ŻURAWIA...

Widoki były sielskie, piękne, leniwe, uspakajające.
Trawa na polu nie za wysoka, gzy tylko w jednym miejscu nas atakowały i nawet udało nam się po drodze nie zgubić.
Zatrzymywaliśmy się często - Wojtek pstrykał zdjęcia i zerkał na mapę, a ja z sekatorem w ręku szukałam materiału florystycznie przydatnego.
Po powrocie zainspirowana pracami Florentyny udziubałam z niego coś do kuchni... coś z przywiezionymi owocami i z kwiatkami z ogródka.. coś na zatrzymanie lata...

I stało się, domki zmieniły właściciela

2010-08-15T06:46:00.000-07:00

Między obiadem a wyjazdem dzieciaków nad zalew, namówiłam Andzię na pomoc w losowaniu nowej właścicielki domków. Trochę pokłóciłyśmy się w sprawie naczynia na losy - ja chciałam, żeby pasowało stylem do domków, ona chciała "coś eleganckiego", sesja fotograficzna miała odbyć się na trawie, ale "sierotka" omówiła twierdząc, że tam są mrówki i pogniecie sobie sukienkę. Po szeregu kompromisów losowanie jednak nastąpiło i oto nawą właścicielką domków jest emade 76. Gratuluję i proszę o adres ;) A Wam wszystkim, którzy wzięli udział w candy, bardzo dziękuję za wspólną zabawę. Na pewno nie ostatnią :))

Kiedy troszeczkę się ochłodzi wsiadamy z Wojtkiem na rowery i popędzimy za miasto - ostatnio odkryliśmy ciekawą trasę, dzisiaj spróbujemy znaleźć nowy przejazd i napstrykać trochę zdjęć, żeby można było wracać do miłych miejsc kiedy spadnie śnieg, a rowery będą drzemać w komórce. Spodziewajcie się relacji już wkrótce.
A na razie pozdrawiam cieplutko i życzę miłego niedzielnego popołudnia. Gdyby ktoś był chętny na rowerową wycieczkę, to lista jeszcze nie zamknięta ;)) zapraszamy z nami.

Duże formy, czyli o tym co robię w pracy

2010-08-13T11:29:00.000-07:00

Rzadko chwalę się tym co robię w pracy. Powodów jest kilka:
* zazwyczaj nie zdążę obfocić tego co zrobiłam, bo bukiet jest "na już" i głupio prosić klienta, żeby poczekał chwilkę, bo chcę zrobić zdjęcie, nie zawsze mam też przy sobie aparat,
*nie jest to nic superowego - wiązanki na pogrzeb, storczyk w doniczce, bukiet z 7 róż, czy "coś eleganckiego z 5 goździków" też nie wydaje mi się powodem do dumy i szczytem moich florystycznych marzeń,
* światło w kwiaciarni jest tak kiepskie, że zdjęcia są koszmarkami,
* nie zawsze to co zrobię warte jest przedstawienia szerszej publiczności ;)

Czasami jednak "wystrugam" coś fajnego, aparat mam, światło sprzyja, zdjęcia jakieś pstryknę... A że na dodatek moje dzieła są wizytówką naszej kwiaciarni, więc i Wam się pochwalę swoimi dużymi formami z piękną miechunką w roli głównej.

Toruńskie anioły

2010-08-09T14:39:00.000-07:00

Najpierw dostrzegliśmy jednego.

Siedział sobie na parapecie i beztrosko machał anielskimi nóżkami.

Kawałek dalej zaskoczyła nas cała gromadka poczytująca książki...
Upał, turyści, zadarte do góry głowy, pstrykające migawki aparatów...
a one jak gdyby nigdy nic...
Zatopione w lekturze, nieobecne, zastygłe już na zawsze...
Piękne!
Toruńskie anioły!

Okno z widokiem i mini candy

2010-08-06T00:39:00.000-07:00

Weranda była jedną z tych rzeczy, które podziałały na naszą wyobraźnię kiedy usłyszeliśmy o TYM mieszkaniu do wynajęcia. Widzieliśmy naszą rodzinkę jedzącą śniadanie w zimowy poranek na oszklonej werandzie,a w letnie wieczory chroniącą się tam przed komarami. Planowałam oazę dla kwiatów doniczkowych...
Rzeczywistość oczywiście skorygowała nasze marzenia. Zamiast słonecznej jadalni jest chłodnia - idealna jako spiżarnia w okolicach świąt;) i przechowalnia kwiatów ciętych. Poza tym - mini sala do akrobatyki (żeby wejść do mieszkania trzeba sprytnie przedostać się przez stosy zostawionych przez dzieci (i nie tylko ;) butów, suszarnia malowanych przydasiów, mój magazyn ogródkowy i szatnia. Wszystko ma ok. 4 m2.
A wszystkie te opowieści snuję tylko po to, żeby pochwalić się, że po 3 latach w końcu ubraliśmy okno! Po erze zazdrostek (stan zastany), rolet, które skończyły jako etykietki do kwiatków i firanko-zasłonki, którą Wojtek ciągle targał i poprawiał po swojemu, stworzyliśmy wspólne dzieło. Założenie było takie, że ma być tanio, wiejsko i wygodnie. Udało się zasłonić kable i część dziur po odpadającej farbie i co ważne razem z karniszem (26zł) wszystko kosztowało mnie ok. 35zł. No i nam się podoba ;)

Przy okazji ogłaszam mini candy. Na zdjęciach widzicie małe domeczki. Kupiłam je w sklepie "Retro meble". To była miłość od pierwszego spojrzenia. Jak się okazało, nie tylko moja, kilka rozjechało się po świecie. Zostały mi jeszcze 2 do rozdania (te na dolnym zdjęciu;), jeśli macie na nie ochotę, to zostawcie info w komentarzach. 15 sierpnia zrobię losowanie. Pozostałe zasady jak zwykle - proszę o wklejenie podlinkowanego zdjęcia na swoim blogu. Zapraszam :)

A Bóg ciągle mnie kocha...

2010-08-01T16:46:00.000-07:00

Tydzień był zaganiany, szalony i pracowity. Ślub i wesele oraz pogrzeb i to wśród najbliższych współpracowników, a ja sama w środku tego wszystkiego. Nie miałam czasu na blogowanie,na gotowanie, sprzątanie, właściwie na nic.
A dzisiejszy wieczór był jak nagroda. Garść wspomnień, tęsknoty za przyjaciółmi, kilka łez...
W naszym domu, dla naszych przyjaciół zagrał i zaśpiewał Robert Kasprowicz. 20 lat temu mówił mi, że Jezus mnie kocha. Uwierzyłam. Dzisiaj nic się nie zmieniło, Robert dalej mówi i śpiewa o Bożej miłości i miłosierdziu, a ja dalej wierzę i mocno trzymam się Boga.
Szkoda, że nie mogło być Was z nami :(

Amelka - dzielna księżniczka

2010-07-28T12:14:00.000-07:00

Amelka już jest po operacji!

Relację Jej Mamy przeczytacie w Karmelkowie.

A na Allegro pojawiły się nowe przedmioty. Zapraszam!

Zdjęcia pochodzą z blogu Amelki i Allegro